15th October 2021 – The Day Meena Left Us… But Never Left My Life ❤️🙏
15th October 2026 – Five Years Without Meena's Loving Company
Today is 15th October.
Exactly five years ago, on 15th October 2021, I lost the loving company of my life partner, Meena.
That day was Dussehra (Dasara) — a day we celebrate as the victory of good over evil.
But for me and my family, that Dussehra became a day that changed our lives forever.
Since then, Meena has not been physically with us. But does someone who has shared so many years of your life ever really leave you?
I don't think so. 😊❤️
Today, on her fifth Punyatithi, I want to share some memories of her last few days and my thoughts about something we all know but rarely like to discuss openly — the ultimate truth of life: Death.
Those Last Few Days at Joshi Hospital
It was Monday, 11th October 2021.
Meena was admitted to a special care room at Joshi Hospital, Pune.
I was staying with her in the hospital room.
For me, it was quite natural. When your life partner is unwell, you want to be around, not because someone expects you to, but simply because you feel you should be there.
I still remember the evening of 14th October 2021.
Harshad, Priyanka and Abhishek came to meet us at the hospital.
One by one, they spent some time with Meena.
Abhishek was particularly concerned about me. He insisted that he would stay with Meena that night and that I should go home and take some rest.
But I refused.
He tried convincing me again.
Finally, he approached Meena, hoping she would persuade me.
And Meena, knowing me so well, told him something that still brings a smile to my face.
"Try your best, but I don't think it will happen!" 😊
That was Meena!
She knew me so well that she was absolutely confident I would not agree to leave her alone at the hospital.
Even today, when I remember that conversation, I smile.
These are the little moments in a relationship that become priceless memories.
That evening, Meena also made video calls to some of her friends.
We had no idea that those would be among her last conversations with them.
15th October 2021 – A Morning I Will Never Forget
The next morning started quite normally.
The hospital team came for their regular checkup.
Meena was in a cheerful mood.
She told me that the checkup would take some time and suggested that I go outside and have some tea.
So I went out.
I was having tea near Kamala Nehru Park Road, where I happened to meet our Rotary friend, R. T. Kulkarni.
It was just another ordinary morning.
A cup of tea. A familiar friend. A normal conversation.
Nothing suggested that my life was about to change forever.
After finishing my tea, I returned to the hospital.
But this time, things were different.
The doctors informed me that Meena's condition had become serious and that they were trying their best.
Those words changed everything.
And despite all their efforts, we could not save her.
On 15th October 2021, the auspicious day of Dussehra, Meena left us forever. 🙏
The person who had confidently told Abhishek just the previous evening that I would never leave her alone in the hospital was no longer there to speak to me.
Life can change so suddenly.
One moment, we are planning the next day.
And the next moment, we are left holding memories of yesterday.
Punyatithi – The Ultimate Truth Day of Everyone's Life
Today, I want to discuss something that we generally avoid talking about.
Death.
In our Indian tradition, we call the death anniversary of a loved one Punyatithi — पुण्यतिथी.
We remember the person, offer our prayers, and revisit the beautiful memories they have left behind.
But have we ever thought about one simple fact?
One day, each one of us will also have our own Punyatithi!
Isn't that the ultimate truth of life?
We celebrate birthdays every year with great enthusiasm.
We make plans for the future.
We worry about our careers, money, property, family relationships, success and failures.
And that is perfectly natural.
We must live our lives, fulfil our responsibilities, enjoy our achievements and make plans for tomorrow.
But while doing all this, we should never forget that our time on this beautiful planet is limited.
We know our date of birth.
But nobody knows their date of departure.
And perhaps that uncertainty is what makes life so precious.
Birthdays remind us that life has been given to us. Punyatithis remind us that life is not permanent.
Both have something important to teach us.
Ganesh Chaturthi Took My Younger Brother, and Dussehra Took Meena
There is another interesting, though painful, coincidence in my life.
On Sunday, 26th August 1979, the auspicious day of Ganesh Chaturthi, I lost my younger brother Tushar in an unfortunate drowning accident.
I have shared that deeply personal experience in my earlier blog:
Ganesh Chaturthi – Memories from 1979 to 2026
And 42 years later, on 15th October 2021, the auspicious day of Dussehra, I lost Meena.
Two of the most painful events of my life happened on two important Hindu festival days.
Does it mean anything spiritually?
I don't know.
And I don't want to draw any supernatural conclusions from these coincidences.
Festivals are occasions of joy, devotion and celebration. But life does not promise that sorrow will stay away on those days.
For the world, those dates remain festivals. For our family, they also carry memories of two loved ones who are no longer physically with us.
And I believe we should continue celebrating these festivals with devotion and happiness while remembering our loved ones with affection.
That is also a way of respecting the beautiful life they shared with us.
Marriage Is Not Just Living Together. It Is Growing Together.
Meena and I got married on 10th March 1988.
Our journey together lasted more than 33 years.
Like every married couple, we experienced happiness, challenges, disagreements, responsibilities, celebrations and countless ordinary days.
And I believe those ordinary days are actually the most valuable ones.
Sharing a cup of tea.
Discussing family matters.
Making decisions together.
Sometimes agreeing. Sometimes disagreeing. 😊
Looking after children.
Supporting each other during difficult times.
And gradually becoming so familiar with each other's nature that words are not always necessary.
That small conversation between Meena and Abhishek on 14th October was a perfect example.
She knew exactly how I would react!
That understanding does not develop overnight. It comes from years of living together.
I have written more about our journey in another personal blog:
Our Marriage – A Journey of Friendship
And I have also shared my earlier memories of Meena here:
What Has Life Taught Me After Losing Meena?
Five years have passed.
Life has continued.
And it must continue.
There are family responsibilities, social activities, Rotary work, friends, new projects, new ideas and new opportunities to contribute to society.
I still enjoy learning new things, meeting people, sharing knowledge and doing something meaningful every day.
But there are moments when you wish your life partner were sitting beside you to share a small achievement, discuss an interesting incident or simply have a cup of tea.
And that is when you realise the real value of companionship.
Money can provide comfort.
Technology can connect us with the world.
Success can give us satisfaction.
But the loving presence of someone who truly understands you is something different.
After all these years, I feel that the best way to remember a loved one is not merely to feel sad about their absence, but also to celebrate the beautiful memories and values they have left with us.
I believe Meena would have wanted us to continue living happily.
My Simple Philosophy – Enjoy This Beautiful Life While You Can! 😊
At 65, after experiencing both the joys and painful losses of life, I feel increasingly convinced about one thing.
Life is beautiful, but it is also temporary.
So why waste too much of it on unnecessary arguments, ego, jealousy, misunderstandings and bitterness?
Of course, disagreements will happen.
Every family has its own stories. Every relationship has its challenges.
But whenever possible, let us resolve our differences, forgive one another and move forward.
Call that friend you have not spoken to for years.
Spend some time with your parents while they are around.
Appreciate your spouse.
Enjoy the company of your children and grandchildren.
Take care of your health.
Learn something new.
Help someone who needs support.
And most importantly, don't postpone every little happiness for some imaginary perfect future.
Because tomorrow is never guaranteed.
We cannot decide how long we will live.
But we can certainly make an effort to decide how meaningfully, happily and lovingly we live.
Meena, Five Years Have Passed… ❤️
Dear Meena,
It has been five years since that Dussehra morning.
Life has moved forward, but your memories remain part of my everyday life.
Whenever I remember your confident reply to Abhishek — "Try your best, but I don't think it will happen!" — I can still imagine your smile. 😊
And I smile too.
Thank you for those wonderful 33 years of companionship, for our family, for your love, and for all those beautiful ordinary moments that have now become extraordinary memories.
You are not physically with us today.
But you remain with us through our memories, our family and the life we built together.
On your fifth Punyatithi, my loving remembrance and heartfelt gratitude. ❤️🙏
A Thought to End With…
"We come into this world with a date of birth, and one day we leave behind a date of death. What really matters is how we lived, loved, helped others and touched lives between those two dates."
So let us enjoy this beautiful journey called LIFE!
With love, gratitude and a smile. 😊❤️
— Sanjeev Chaudhary
15th October 2026
Pune, India
Remembering Meena with love on her fifth Punyatithi. 🙏
१५ ऑक्टोबर २०२१ – मीना आम्हाला सोडून गेली… पण माझ्या आयुष्यातून कधीच नाही! ❤️🙏
१५ ऑक्टोबर २०२६ – मीनाच्या प्रेमळ सहवासाशिवाय पाच वर्षे…
आज १५ ऑक्टोबर!
बरोबर पाच वर्षांपूर्वी, १५ ऑक्टोबर २०२१ रोजी, माझी जीवनसाथी मीना हिचा प्रेमळ सहवास कायमचा हरपला.
त्या दिवशी विजयादशमी म्हणजेच दसरा होता!
वाईटावर चांगल्याच्या विजयाचा आनंद साजरा करण्याचा दिवस!
पण माझ्यासाठी आणि आमच्या कुटुंबासाठी तो दसरा आयुष्याला एक वेगळेच वळण देऊन गेला.
त्या दिवसापासून मीना शरीराने आपल्यात नाही. पण आयुष्याची इतकी वर्षे जिच्यासोबत घालवली, अशी व्यक्ती खरोखर आपल्याला कधी सोडून जाते का?
मला तरी तसे वाटत नाही! 😊❤️
आज मीनाच्या पाचव्या पुण्यतिथीनिमित्त तिच्या शेवटच्या काही दिवसांच्या आठवणी तुमच्यासोबत शेअर कराव्याशा वाटतात.
आणि त्याचबरोबर एका अशा विषयावर मनमोकळेपणाने बोलावेसे वाटते, ज्याची आपणा सर्वांना जाणीव असते, पण ज्याबद्दल आपण सहसा बोलणे टाळतो.
तो विषय म्हणजे मृत्यू – जीवनातील अंतिम सत्य!
जोशी हॉस्पिटलमधील ते शेवटचे काही दिवस…
सोमवार, ११ ऑक्टोबर २०२१.
मीनाला पुण्यातील जोशी हॉस्पिटलमध्ये स्पेशल केअर रूममध्ये दाखल करण्यात आले होते.
मीदेखील तिच्यासोबत त्याच खोलीत राहत होतो.
माझ्यासाठी ते अगदी स्वाभाविक होते.
आपली जीवनसाथी आजारी असताना तिच्या जवळ राहावेसे वाटणे, हे काही कुणी सांगण्याची किंवा शिकवण्याची गोष्ट नसते.
तो आपल्या नात्याचा एक भाग असतो.
मला अजूनही १४ ऑक्टोबर २०२१ ची संध्याकाळ अगदी स्पष्ट आठवते.
त्या दिवशी हर्षद, प्रियांका आणि अभिषेक आम्हाला भेटायला हॉस्पिटलमध्ये आले होते.
तिघांनीही एकेक करून मीनाची भेट घेतली.
अभिषेक मात्र माझ्या विश्रांतीबद्दल काळजी करत होता.
तो मला म्हणाला,
"पप्पा, आज रात्री मी आईजवळ थांबतो. तुम्ही घरी जा आणि थोडी विश्रांती घ्या."
पण मी त्याला स्पष्ट नकार दिला.
त्याने पुन्हा मला समजावण्याचा प्रयत्न केला.
शेवटी त्याने मीनालाच सांगितले की, पप्पांना घरी जायला सांग.
तेव्हा मीना त्याला जे म्हणाली, ते आठवले की आजही माझ्या चेहऱ्यावर हसू येते.
"तू तुझे प्रयत्न करून बघ! पण मला नाही वाटत ते ऐकतील!" 😊
ही होती आमची मीना!
माझा स्वभाव तिला इतका चांगला माहीत होता की, मी तिला हॉस्पिटलमध्ये सोडून घरी जाणार नाही, याची तिला पूर्ण खात्री होती.
आजही तो प्रसंग आठवला की नकळत हसू येते.
खरे तर अशा छोट्या छोट्या प्रसंगांतूनच पती-पत्नीमधील नात्याची खरी खोली समजते.
त्या संध्याकाळी मीनाने तिच्या काही मैत्रिणींशी व्हिडिओ कॉलवर गप्पादेखील मारल्या.
पण त्या तिच्या आयुष्यातील शेवटच्या काही गप्पांपैकी असतील, याची आम्हाला कुणालाच कल्पना नव्हती.
१५ ऑक्टोबर २०२१ – आयुष्यात कधीही विसरता न येणारी सकाळ!
दुसऱ्या दिवशी सकाळ नेहमीप्रमाणेच सुरू झाली.
हॉस्पिटलमधील डॉक्टर आणि त्यांची टीम नियमित तपासणीसाठी आली होती.
मीनाही आनंदी आणि नेहमीप्रमाणे बोलत होती.
ती मला म्हणाली,
"तपासणीला थोडा वेळ लागेल. तू जाऊन चहा घेऊन ये."
म्हणून मी बाहेर पडलो.
कमला नेहरू पार्कजवळच्या रस्त्यावर चहा घेत असताना आमचे रोटरीमधील मित्र आर. टी. कुलकर्णी भेटले.
थोड्या गप्पा झाल्या.
सगळे अगदी नेहमीसारखेच होते.
एक कप चहा, परिचित मित्र आणि सहज झालेल्या गप्पा!
पुढच्या काही क्षणांत माझे आयुष्य कायमचे बदलणार आहे, याची पुसटशी कल्पनादेखील नव्हती.
चहा घेऊन मी पुन्हा हॉस्पिटलमध्ये परतलो.
पण आता परिस्थिती बदलली होती.
डॉक्टरांनी मला सांगितले की मीनाची प्रकृती गंभीर झाली आहे आणि आम्ही आमच्या परीने सर्व प्रयत्न करत आहोत.
ते शब्द ऐकून मन सुन्न झाले.
डॉक्टरांनी सर्व प्रयत्न केले.
पण दुर्दैवाने मीनाला वाचवता आले नाही.
१५ ऑक्टोबर २०२१ रोजी, विजयादशमीच्या पवित्र दिवशी, मीना आम्हाला कायमची सोडून गेली. 🙏
आदल्या संध्याकाळी अभिषेकला आत्मविश्वासाने सांगणारी मीना की, "तुझे पप्पा मला सोडून घरी जाणार नाहीत", तीच मीना आता आमच्यात नव्हती.
आयुष्य किती क्षणभंगुर असते, नाही?
एका क्षणी आपण उद्याचे नियोजन करत असतो.
आणि दुसऱ्याच क्षणी कालच्या आठवणींवर जगण्याची वेळ येते.
पुण्यतिथी – प्रत्येकाच्या आयुष्यातील अंतिम सत्याचा दिवस!
आज मला एका अशा विषयावर बोलावेसे वाटते, ज्याबद्दल आपण सहसा बोलत नाही.
मृत्यू!
आपल्या भारतीय संस्कृतीत एखाद्या व्यक्तीच्या मृत्यूच्या वार्षिक स्मरणदिनाला आपण पुण्यतिथी म्हणतो.
त्या दिवशी आपण त्या व्यक्तीच्या आठवणींना उजाळा देतो, श्रद्धांजली वाहतो आणि तिच्यासोबत घालवलेल्या सुंदर क्षणांची आठवण काढतो.
पण कधी आपण एक साधा विचार केला आहे का?
एक दिवस आपलीसुद्धा पुण्यतिथी असणार आहे!
हेच तर जीवनाचे अंतिम सत्य आहे, नाही का?
आपण दरवर्षी आपला वाढदिवस मोठ्या उत्साहाने साजरा करतो.
भविष्याची स्वप्ने पाहतो.
करिअर, पैसा, घर, मालमत्ता, व्यवसाय, कुटुंब, यश-अपयश यांची काळजी करतो.
आणि हे सगळे करणे अगदी स्वाभाविक आहे.
आयुष्य जगायचे आहे, जबाबदाऱ्या पार पाडायच्या आहेत, प्रगती करायची आहे, नवनवीन गोष्टी शिकायच्या आहेत.
पण हे करत असताना एक गोष्ट आपण विसरता कामा नये.
या सुंदर पृथ्वीवरील आपला मुक्काम मर्यादित आहे.
आपली जन्मतारीख आपल्याला माहीत असते.
पण आपली अंतिम तारीख कुणालाच माहीत नसते.
आणि कदाचित म्हणूनच जीवन इतके मौल्यवान आहे.
वाढदिवस आपल्याला आयुष्य मिळाल्याची आठवण करून देतो, तर पुण्यतिथी आयुष्य कायमस्वरूपी नसल्याची जाणीव करून देते.
या दोन्ही दिवसांतून शिकण्यासारखे खूप काही आहे.
गणेश चतुर्थीला धाकटा भाऊ गेला… आणि दसऱ्याला मीना!
माझ्या आयुष्यातील आणखी एक दुःखद योगायोग म्हणजे माझ्या दोन अत्यंत जवळच्या व्यक्तींचे निधन दोन महत्त्वाच्या सणांच्या दिवशी झाले.
रविवार, २६ ऑगस्ट १९७९.
त्या दिवशी गणेश चतुर्थी होती.
माझा धाकटा भाऊ तुषार याचा मुक्ताईनगरजवळील खदान तलावात बुडून दुर्दैवी मृत्यू झाला.
त्या घटनेबद्दल मी यापूर्वी माझ्या ब्लॉगवर सविस्तर लिहिले आहे.
गणेश चतुर्थी १९७९ ते २०२६ – आठवणींचा प्रवास
आणि त्यानंतर ४२ वर्षांनी, १५ ऑक्टोबर २०२१ रोजी दसऱ्याच्या दिवशी मीना आम्हाला सोडून गेली.
माझ्या आयुष्यातील दोन अत्यंत दुःखद घटना दोन महत्त्वाच्या हिंदू सणांच्या दिवशी घडल्या.
यामागे काही आध्यात्मिक अर्थ आहे का?
मला माहीत नाही.
आणि अशा योगायोगातून काही चमत्कारिक किंवा अलौकिक निष्कर्ष काढण्याची माझी इच्छा नाही.
सण हे आनंदाचे, भक्तीचे आणि उत्सवाचे दिवस असतात.
पण दुःख किंवा मृत्यू हे सणवार पाहून येत नाहीत.
जगासाठी हे दिवस आजही उत्सवाचे आहेत. पण आमच्या कुटुंबासाठी त्या दिवसांशी दोन प्रिय व्यक्तींच्या आठवणी कायमच्या जोडल्या गेल्या आहेत.
माझ्या मते, आपण हे सण आनंदाने साजरे करायला हवेत आणि त्याचवेळी आपल्या प्रिय व्यक्तींच्या आठवणीही प्रेमाने जपायला हव्यात.
कारण त्यांनी आपल्यासोबत घालवलेल्या सुंदर आयुष्याचा सन्मान करण्याचाही तो एक मार्ग आहे.
लग्न म्हणजे फक्त एकत्र राहणे नव्हे, तर एकत्र आयुष्य घडवणे!
मीना आणि माझे लग्न १० मार्च १९८८ रोजी झाले.
आमचा सहजीवनाचा प्रवास ३३ वर्षांहून अधिक काळ चालला.
प्रत्येक पती-पत्नीप्रमाणे आमच्याही आयुष्यात आनंदाचे क्षण होते, अडचणी होत्या, मतभेद होते, जबाबदाऱ्या होत्या आणि असंख्य साधे-सुधे दिवस होते.
पण आज मागे वळून पाहताना जाणवते की, हे साधे-सुधे दिवसच खरे तर सर्वात मौल्यवान असतात.
एकत्र चहा घेणे.
घरातील विषयांवर चर्चा करणे.
मुलांच्या भवितव्याचा विचार करणे.
एकत्र निर्णय घेणे.
कधी एकमेकांशी सहमत होणे, तर कधी मतभेद होणे! 😊
अडचणीच्या काळात एकमेकांना साथ देणे.
आणि हळूहळू एकमेकांचा स्वभाव इतका ओळखणे की, समोरची व्यक्ती काय बोलणार किंवा कशी वागणार हे आधीच समजणे.
१४ ऑक्टोबरच्या संध्याकाळी मीना आणि अभिषेक यांच्यात झालेला संवाद हे त्याचेच एक सुंदर उदाहरण होते.
माझा निर्णय काय असेल, हे तिला आधीच माहीत होते!
अशी समजूत एका दिवसात तयार होत नाही.
त्यासाठी अनेक वर्षांचा सहवास, प्रेम, विश्वास आणि एकमेकांना समजून घेण्याची तयारी लागते.
आमच्या वैवाहिक जीवनातील या सुंदर प्रवासाबद्दल मी माझ्या एका आधीच्या ब्लॉगमध्ये लिहिले आहे.
आमचा विवाह – मैत्रीचा एक सुंदर प्रवास
तसेच मीनाच्या आठवणींविषयीचा माझा आणखी एक ब्लॉग येथे वाचता येईल.
मीना गेल्यानंतरच्या पाच वर्षांत आयुष्याने मला काय शिकवले?
आज पाच वर्षे झाली.
आयुष्य पुढे चालू आहे.
आणि ते चालू राहायलाच हवे.
कुटुंबाच्या जबाबदाऱ्या आहेत.
मित्रमंडळी आहेत.
रोटरीचे सामाजिक कार्य आहे.
नवनवीन प्रकल्प आहेत.
नवीन गोष्टी शिकण्याची आणि इतरांना शिकवण्याची आवड आहे.
समाजासाठी काहीतरी चांगले करण्याची इच्छा आहे.
आजही मला नवीन गोष्टी शिकायला, लोकांना भेटायला, अनुभव शेअर करायला आणि प्रत्येक दिवस काहीतरी अर्थपूर्ण करण्याचा प्रयत्न करायला आवडते.
पण या सगळ्यात कधीकधी असे क्षण येतात की, एखादा छोटासा आनंद, एखादे यश, एखादी मजेशीर घटना किंवा फक्त एक कप चहा शेअर करण्यासाठी आपली जीवनसाथी सोबत असायला हवी होती, असे वाटते.
आणि तेव्हाच सहवासाचे खरे महत्त्व समजते.
पैसा आपल्याला सुखसोयी देऊ शकतो.
तंत्रज्ञान आपल्याला जगाशी जोडू शकते.
यश आपल्याला समाधान देऊ शकते.
पण आपल्याला मनापासून समजून घेणाऱ्या व्यक्तीचा प्रेमळ सहवास ही एक वेगळीच गोष्ट असते.
माझ्या मते, आपल्या प्रिय व्यक्तीची आठवण जपण्याचा सर्वोत्तम मार्ग म्हणजे केवळ ती व्यक्ती आपल्यात नाही याचे दुःख करत बसणे नव्हे.
तर त्या व्यक्तीसोबत घालवलेल्या सुंदर क्षणांची आठवण ठेवून आनंदाने आणि अर्थपूर्ण आयुष्य जगणे.
मला वाटते, मीनालाही आम्ही आनंदाने जगावे असेच वाटले असते.
माझे साधे जीवनतत्त्वज्ञान – हे सुंदर आयुष्य मनसोक्त जगा! 😊
आज वयाच्या ६५ व्या वर्षी, आयुष्यातील अनेक सुखद आणि दुःखद अनुभव घेतल्यानंतर, माझा एका गोष्टीवर अधिकाधिक विश्वास बसत चालला आहे.
आयुष्य खूप सुंदर आहे, पण ते कायमचे नाही!
मग हे मर्यादित आयुष्य आपण अनावश्यक वाद, अहंकार, मत्सर, गैरसमज आणि कटुता यांत का वाया घालवायचे?
मतभेद होणारच.
प्रत्येक कुटुंबाची स्वतःची एक कहाणी असते.
प्रत्येक नात्यात काही ना काही अडचणी असतात.
पण शक्य असेल तिथे मतभेद मिटवावेत, एकमेकांना माफ करावे आणि पुढे जावे.
ज्या मित्राशी अनेक वर्षे बोलणे झाले नाही, त्याला फोन करा.
आई-वडील आपल्या सोबत आहेत, तोपर्यंत त्यांच्यासोबत वेळ घालवा.
आपल्या जीवनसाथीचे कौतुक करा.
मुलांबरोबर आणि नातवंडांबरोबर आनंदाचे क्षण घालवा.
आरोग्याची काळजी घ्या.
काहीतरी नवीन शिका.
ज्याला मदतीची गरज आहे, त्याला शक्य ती मदत करा.
आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे, आयुष्यातील प्रत्येक छोटासा आनंद भविष्यातील एखाद्या काल्पनिक परिपूर्ण दिवसासाठी पुढे ढकलू नका.
कारण उद्याची खात्री कुणालाच नाही.
आपण किती वर्षे जगणार हे आपल्या हातात नाही.
पण आपण मिळालेले आयुष्य किती आनंदाने, प्रेमाने आणि अर्थपूर्ण पद्धतीने जगायचे, यासाठी प्रयत्न करणे नक्कीच आपल्या हातात आहे!
मीना… पाच वर्षे झाली गं! ❤️
प्रिय मीना,
त्या दसऱ्याच्या सकाळी तू आम्हाला सोडून गेलीस, त्याला आज पाच वर्षे झाली.
आयुष्य पुढे चालले आहे.
पण तुझ्या आठवणी आजही आमच्या आयुष्याचा एक अविभाज्य भाग आहेत.
अभिषेकला तू दिलेले ते आत्मविश्वासपूर्ण उत्तर —
"तू तुझे प्रयत्न करून बघ! पण मला नाही वाटत ते ऐकतील!"
आजही आठवले की तुझा हसरा चेहरा डोळ्यांसमोर उभा राहतो. 😊
आणि माझ्याही चेहऱ्यावर हसू येते.
आपल्या ३३ वर्षांच्या सुंदर सहजीवनासाठी, आपल्या कुटुंबासाठी, तुझ्या प्रेमासाठी आणि एकत्र घालवलेल्या त्या असंख्य छोट्या छोट्या क्षणांसाठी मनापासून धन्यवाद!
त्या वेळी साधे वाटणारे क्षण आज आयुष्यातील अनमोल आठवणी बनले आहेत.
आज तू शरीराने आमच्यात नाहीस.
पण आपल्या आठवणींमध्ये, आपल्या मुलांमध्ये, आपल्या कुटुंबात आणि आपण एकत्र घडवलेल्या आयुष्यात तू कायम आहेस.
तुझ्या पाचव्या पुण्यतिथीनिमित्त तुला प्रेमपूर्वक आठवण आणि मनःपूर्वक आदरांजली! ❤️🙏
शेवटचा एक विचार…
"या जगात येताना आपल्यासोबत जन्मतारीख येते आणि जगाचा निरोप घेतल्यानंतर मृत्यूची तारीख मागे राहते. पण या दोन तारखांच्या मधल्या काळात आपण कसे जगलो, किती प्रेम दिले, किती लोकांना मदत केली आणि किती माणसांच्या आयुष्यात आनंद निर्माण केला, हेच खरे महत्त्वाचे असते!"
म्हणूनच…
हे सुंदर आयुष्य आनंदाने जगा, मनापासून प्रेम करा, नाती जपा आणि शक्य तितक्या लोकांच्या आयुष्यात आनंद निर्माण करा!
कारण आयुष्य सुंदर आहे… आणि ते जगण्यासाठीच आहे! 😊❤️
— संजीव चौधरी
१५ ऑक्टोबर २०२६
पुणे
मीनाच्या पाचव्या पुण्यतिथीनिमित्त प्रेमळ आठवणींना उजाळा… 🙏❤️
- Marriage-Journey-of-Friendship.html
Parenting-Ghar Ghar Ki Kahani
- Indian Family System 2030
- My Favourite Corner — माझा निवांत कोपरा
- Ganeshotsav 2026
Manudevi-मनुदेवी
- Ganesh Chaturthi 1979 to Ganesh Chaturthi 2026
- संकष्टी चतुर्थी, रिचमंड आणि १९९६ च्या आठवणी -FB Post
2 comments:
मीनाताईंना भावपूर्वक आदरांजली 🙏💐आणि दादा तुम्ही लिहिलेला ब्लॉग अतिशय टचिंग आणि भावपूर्ण आहे. पाच वर्षे मागे वळून पाहायला लावणारा भूतपूर्व आठवणींना उजाळा देणारा 👍👌
😊🙏
Post a Comment