अमेरिकेचा प्रत्येक प्रवास काहीतरी वेगळं शिकवून जातो.
कॅलिफोर्नियाने मला कुटुंबासोबतचे सुंदर क्षण, निसर्गाची अप्रतिम अनुभूती आणि अविस्मरणीय रोड ट्रिप्स दिल्या; तर रॅलेमधील मुक्कामाने या अमेरिकेच्या प्रवासाला एक वेगळीच दिशा दिली. रॅलेमध्ये मला AI शिकण्यासाठी, ChatGPT आणि Codex वापरून नवीन Applications विकसित करण्यासाठी आणि MuktAI चे स्वप्न अधिक स्पष्टपणे आकार देण्यासाठी भरपूर शांत आणि एकांत वेळ मिळाला. फिलाडेल्फियामार्गे झालेला डॅलस ते रॅले हा अविस्मरणीय ३० तासांचा प्रवास आजही आठवणीत आहे. वॉशिंग्टन डी.सी.च्या वीकेंड सहलीत इतिहास, लोकशाही आणि शिस्तबद्ध व्यवस्थेचा जवळून अनुभव घेता आला; तर संकष्टी चतुर्थीच्या निमित्ताने रिचमंडमध्ये माझा सॅन्ट्रॉनिक्समधील विद्यार्थी अभि महाजन याची झालेली भेट मला थेट १९९६ च्या पुण्यात घेऊन गेली. या सगळ्या अनुभवांनी पुन्हा एकदा जाणवले की आयुष्यातील सर्वात सुंदर प्रवास हा केवळ नवीन ठिकाणांचा नसतो, तर जपलेल्या नात्यांचा आणि पुन्हा अनुभवलेल्या आठवणींचाही असतो.
आठवड्याचे बहुतांश दिवस मी नवीन AI साधने शिकण्यात, विविध Prompt वर प्रयोग करण्यात, Codex वापरून Applications तयार करण्यात आणि माझ्या MuktAI उपक्रमासाठी नवीन कल्पना विकसित करण्यात घालवत आहे. हा काळ म्हणजे जणू माझ्यासाठी एक छोटासा AI Learning Retreatच आहे. 😊
पण शनिवार-रविवार मात्र पूर्णपणे लोकांसाठी राखून ठेवलेले असतात.
जवळजवळ प्रत्येक Weekend ला आम्ही कुणा ना कुणा मित्र किंवा परिचितांच्या घरी जात असतो. आमचा हा कार्यक्रम पाहून अभिषेकच्या एका मित्राने त्याला गंमतीने म्हटले,
"अरे... तेरे पापा का तो तेरे से भी ज्यादा सोशल सर्कल है डॅलसमे!" 😄
हे ऐकून आम्ही सगळेच हसलो.
पण त्या एका वाक्याने मला लगेच मीनाची आठवण झाली.
नाती जपण्याची कला जर कुणी मला जवळून शिकवली असेल, तर ती मीना. तिचं Networking माझ्यापेक्षा कितीतरी पटीने उत्तम होतं. ती जिथे जाई तिथे माणसं जोडली जायची आणि कायमची आपली व्हायची. आजही मला लाभणाऱ्या अनेक सुंदर नात्यांच्या मागे तिच्याकडून मिळालेला तोच संस्कार आहे, असं मला नेहमी वाटतं.
१५ जुलै रोजी आम्ही आणखी एका कुटुंबाला भेटायला गेलो.
विशेष म्हणजे ही भेट माझ्या प्रवासात नेहमी घडणाऱ्या "योगायोगां"पैकी नव्हती. 😄
ही भेट मी अमेरिकेत येण्यापूर्वीच ठरवली होती.
अश्विनी ही माझ्या मूळ गावच्या मुक्ताईनगर परिसरातील असून आमच्या कौटुंबिक मित्रांच्या कुटुंबातील आहे.
तिचे पती वीर हे पुण्याचे.
आमच्या राहुल टॉवर्स सोसायटीच्या अगदी शेजारी त्यांचे घर आहे.
खरंच...
हे जग दिवसेंदिवस किती लहान होत चाललं आहे याचा पुन्हा एकदा प्रत्यय आला.
जूनच्या पहिल्या आठवड्यात मी डॅलसमध्ये आलो.
आणि पहिल्याच Weekend ला आम्ही भूषणच्या घरी गेलो.
भूषणला भेटताना माझ्या आयुष्यातील चाळीस वर्षांपूर्वीचा काळ डोळ्यांसमोर उभा राहिला.
मी बारावी विज्ञान शिकण्यासाठी वर्ध्याच्या जे. बी. सायन्स कॉलेजमध्ये असताना सुपे सरांच्या घराच्या मागील बाजूच्या खोलीत राहायचो.
आज भूषण हा त्याच सुपे सरांचा नातू.
आणि त्याच्या घरी, हजारो किलोमीटर दूर डॅलसमध्ये भेटणं...
खरंच आयुष्य किती सुंदर वळणं घेतं!
भूषणची पत्नी श्वेता हिलाही भेटण्याचा योग आला.
अमेरिकेत असल्यामुळे मी सहज गृहीत धरलं होतं की ती IT किंवा Data Engineering मध्ये असेल.
पण ती Civil Engineer म्हणून आपल्या मूळ क्षेत्रातच उत्कृष्ट काम करत आहे, हे ऐकून खूप आनंद झाला.
कोअर इंजिनिअरिंगमध्येही भारतीय इतक्या यशस्वीपणे काम करत आहेत, हे पाहून छान वाटलं.
योगा योगाने श्वेताचे आई वडील पण होते त्यामुळे त्यांचीही भेट झाली.
पुढच्याच आठवड्यात आम्ही राहुल टॉवर्समधील आमचे मित्र सचिन यांच्या घरी गेलो.
त्यांच्या घरात दाराजवळ तीन सुंदर Photo Frames लावले होते.
प्रत्येक Frame त्यांच्या आयुष्यातील एका महत्त्वाच्या टप्प्याची कहाणी सांगत होता.
काही फोटो शब्दांपेक्षा कितीतरी अधिक प्रभावीपणे आयुष्याचा प्रवास सांगून जातात.
त्यानंतरच्या शनिवारी आम्ही फ्रिस्को येथील कार्यसिद्धी हनुमान मंदिरात गेलो.
नेहमीप्रमाणे तिथेही आणखी एका कुटुंबाशी झालेली भेट हा त्या दिवसाचा सुंदर योगायोग ठरला.
त्या दिवसाविषयी मी स्वतंत्र ब्लॉगही लिहिला आहे—
"A Perfect Saturday in Frisco."
काही दिवस असे असतात की त्यांच्यावर स्वतंत्र लेख लिहावासा वाटतो.
१२ जुलै रोजी माझा इंजिनिअरिंगमधील मित्र संजय याला भेटण्याचा योग आला.
त्याचा प्रवास ऐकताना खूप छान वाटलं.
१९८४ मध्ये इंजिनिअरिंग पूर्ण होताच तो अमेरिकेत आला आणि इथेच त्याने आपलं करिअर घडवलं.
प्रत्येक मित्राची आयुष्याची वाट वेगळी असते.
कोणी भारतात राहिले...
कोणी जगभर फिरले...
कोणी उद्योग उभे केले...
तर कोणी कॉर्पोरेट क्षेत्रात मोठं नाव कमावलं.
मागील काही Weekend कडे पाहिलं की एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवते.
डॅलसमधील हा मुक्काम पर्यटनासाठी नव्हता.
तो माणसं भेटण्यासाठी होता.
प्रत्येक कुटुंबामागे एक वेगळी कहाणी होती.
प्रत्येक भेटीत भूतकाळातील एखादं सुंदर पान पुन्हा उलगडलं.
आणि प्रत्येक संवादाने पुन्हा एकदा जाणवलं...
खरी नाती कधी जुनी होत नाहीत.
ती फक्त पुढच्या भेटीची शांतपणे वाट पाहत असतात.
बहुतेक आयुष्यातील सर्वात मोठी संपत्ती ही पैशात नसते...
ती आपल्या माणसांमध्ये असते.
हजारो किलोमीटरचं अंतर असलं, तरी मनाने जोडलेली माणसं कायम जवळच राहतात.
म्हणूनच डॅलसमधला प्रत्येक Weekend मला अमेरिकेत असल्यासारखा कमी...
आणि जगभर पसरलेल्या आपल्या विस्तारित कुटुंबाला भेटल्यासारखा जास्त वाटला. 🤗😊
संकष्टी चतुर्थी, रिचमंड आणि १९९६ च्या आठवणी -FB Post
Frame हा चित्रपट १० जुलै रोजी Zee5 वर प्रदर्शित झाला. त्याच दिवशी Aarti Kore आणि Seema Mahajan ह्यांचा मला संदेश आला, "संजीव, तू या चित्रपटातील काही फ्रेम्समध्ये दिसतो आहेस!"
.jpeg)
संकष्टी चतुर्थी, रिचमंड आणि १९९६ च्या आठवणी -FB Post
Some days become memorable not because of grand events, but because of the beautiful coincidences they bring into our lives.
3rd July, which also happened to be Sankashti Chaturthi this year, turned out to be one such special day in my life's journey.
Abhishek and I drove from Raleigh to Richmond to meet my old friend and former Santronix student, Abhi Mahajan. Meeting him after so many years instantly took my mind back to 1996.
That was the year I moved from Jalgaon to Pune in search of better opportunities in the computer industry. At that time, Meena was three months pregnant with Abhishek. Along with searching for a job, I was upgrading my skills by learning Oracle, SQL, and Visual Basic. Abhi had come to Pune to study Law and stayed with me in my small flat in Mukundnagar. Although he had come with a different career plan, he gradually developed an interest in computers. Soon, we were both learning new technologies, attending interviews, encouraging each other, and striving to build our careers.
During those days, Meena called me and said,
"Tomorrow is Sankashti Chaturthi. Because of my pregnancy, I won't be able to observe the fast. From tomorrow onwards, you start observing it."
I started the Sankashti Chaturthi fast in 1996, and by God's grace, I continue it even today.
Life then took both of us in different directions. Around 2000, Abhi got an opportunity to move to the United States. Around the same time, I also received a job offer from the USA, but after discussing it as a family, we decided to stay in India, and I joined Fluent in Pune. Interestingly, Hasit Seth, another former Santronix student from Jalgaon who had introduced me to Abhi Mahajan, also moved to the USA in July 2000.
Life, however, had many more beautiful coincidences waiting for us.
From 2000 to 2005, my work gave me several opportunities to travel to the United States almost every year. During one of those business trips, while visiting the magnificent Niagara Falls, I unexpectedly met the newly married Abhi and Nutan. Standing together thousands of miles away from India, I once again realized how incredibly small the world really is.
Over the years, I also had the pleasure of meeting Hasit Seth on three different occasions in the USA—first in Concord, New Hampshire, then in Detroit, and later in New Jersey. Our New Jersey meeting became even more memorable because Hasit, Abhi, and I all met at the home of another former Santronix student from Jalgaon, Manish Narkhede.
Looking back today, I realize that these were not merely chance meetings. They were milestones in a lifelong journey where a teacher continued reconnecting with his students across continents. True relationships are never limited by time or distance.
And then, exactly thirty years later, on the same Sankashti Chaturthi, I found myself sitting in Abhi's beautiful home in Richmond. Sitting beside me was Abhishek—the same son who was yet to be born in 1996 when this Sankashti journey had begun. It truly felt as if life had completed a beautiful circle.
It was heartwarming to see Abhi, his wife Nutan, and their two wonderful sons enjoying a happy and fulfilling life in Richmond. The evening was filled with old memories, laughter, heartfelt conversations, and gratitude.
One more thing made this meeting even more special.
The role of a teacher never really ends.
Thirty years ago, we were discussing Oracle, SQL, Visual Basic, and the latest computer technologies. This time, I had the opportunity to introduce Abhi and Nutan to the possibilities of Codex for AI-assisted software development. Technologies change with time, but the joy of learning together, sharing knowledge, and helping each other grow remains timeless.
Moments like these remind me that life is not merely a sequence of events. It is a beautiful web of relationships, decisions, opportunities, and coincidences whose meaning becomes clear only when we look back.
Back in 1996, a teacher and his student were sharing a small rented flat in Mukundnagar, dreaming of a better future without knowing where life would eventually take them. Today, meeting again in Richmond after three decades reminded me how beautifully the Universe connects the dots across time.
Perhaps this is how life really works.
We make decisions based on the knowledge we have at that moment, but the Universe quietly writes a much bigger script. Years later, when we pause and reflect, every struggle, every relationship, every opportunity, and every coincidence finds its rightful place in that story.
The more I travel through life, the more I realize that success is not measured only by careers, wealth, or destinations. It is measured by the people we meet, the relationships we nurture, the values we live by, and the memories we create together.
Life truly rewards those who continue learning, embrace change, remain grateful, and trust the journey.
Sometimes, the most beautiful stories begin in a small rented flat in Pune... and come full circle three decades later in a beautiful home in Richmond.
काही दिवस मोठ्या घटनांमुळे नव्हे, तर आयुष्यात घडलेल्या सुंदर योगायोगांमुळे कायमचे स्मरणात राहतात.
३ जुलै, जो यावर्षी संकष्टी चतुर्थी होता, असा माझ्या आयुष्यातील एक खास दिवस ठरला.
मी आणि अभिषेक रॅलेहून रिचमंडला माझा जुना मित्र आणि सॅन्ट्रॉनिक्समधील माजी विद्यार्थी अभी महाजन याला भेटायला गेलो. अनेक वर्षांनी त्याची भेट झाली आणि मन थेट १९९६ सालात जाऊन पोहोचले.
हेच ते वर्ष होते, जेव्हा मी संगणक क्षेत्रात नवीन संधींच्या शोधात जळगावहून पुण्याला आलो. त्या वेळी मीना अभिषेकच्या तीन महिन्यांच्या गर्भारपणात होती. नोकरीच्या शोधाबरोबरच मी Oracle, SQL आणि Visual Basic शिकत होतो. लॉचे शिक्षण घेण्यासाठी पुण्यात आलेला अभी माझ्या मुकुंदनगरमधील छोट्याशा फ्लॅटमध्ये माझ्यासोबत राहायला आला. त्याचा मूळ उद्देश वकिलीच्या क्षेत्रात करिअर करण्याचा होता; पण हळूहळू त्याचाही ओढा संगणक क्षेत्राकडे वळला. मग आम्ही दोघे नवीन तंत्रज्ञान शिकू लागलो, मुलाखती देऊ लागलो, एकमेकांना प्रोत्साहन देत आपल्या करिअरसाठी प्रयत्न करू लागलो.
त्याच काळात मीनाचा फोन आला. ती म्हणाली,
"उद्या संकष्टी चतुर्थी आहे. गर्भारपणामुळे मला उपवास करता येणार नाही. उद्यापासून तुम्ही हा उपवास सुरू करा."
१९९६ मध्ये सुरू झालेला हा संकष्टी चतुर्थीचा उपवास आजही अखंडपणे सुरू आहे.
पुढे आयुष्याने आम्हा दोघांना वेगवेगळ्या वाटा दाखवल्या. साधारण २००० च्या सुमारास अभीला अमेरिकेत जाण्याची संधी मिळाली. त्याच सुमारास मलाही अमेरिकेतील नोकरीची ऑफर आली होती; पण कौटुंबिक चर्चेनंतर आम्ही भारतातच राहण्याचा निर्णय घेतला आणि मी पुण्यात Fluent कंपनीत रुजू झालो. विशेष म्हणजे, माझी अभी महाजनशी ओळख करून देणारा जळगावचा सॅन्ट्रॉनिक्समधील माजी विद्यार्थी हसीत सेठ हाही जुलै २००० मध्ये अमेरिकेला गेला.
पण आयुष्याने आमच्यासाठी आणखी काही सुंदर योगायोग जपून ठेवले होते.
२००० ते २००५ या काळात मला कामानिमित्त जवळपास दरवर्षी अमेरिकेला जाण्याची संधी मिळाली. अशाच एका व्यावसायिक दौऱ्यात नायगारा धबधबा पाहण्यासाठी गेलो असताना तिथे नवविवाहित अभी आणि नूतन यांची अनपेक्षित भेट झाली. भारतापासून हजारो किलोमीटर दूर उभे असताना पुन्हा एकदा जाणवले—हे जग खरोखर किती लहान आहे!
याच काळात हसीत सेठचीही अमेरिकेत तीन वेळा भेट झाली—पहिली कॉनकॉर्ड (न्यू हॅम्पशायर) येथे, दुसरी डेट्रॉईट येथे आणि तिसरी न्यू जर्सी येथे. विशेष म्हणजे न्यू जर्सीतील भेट अधिक संस्मरणीय ठरली. कारण जळगावच्या सॅन्ट्रॉनिक्समधील आणखी एक माजी विद्यार्थी मनीष नरखेडे यांच्या घरी मी, हसीत आणि अभी आम्ही तिघे पुन्हा एकत्र भेटलो.
आज मागे वळून पाहताना जाणवतं की त्या केवळ योगायोगाने झालेल्या भेटी नव्हत्या. तो एका शिक्षकाचा आपल्या विद्यार्थ्यांशी काळ, अंतर आणि देशांच्या सीमा ओलांडत पुन्हा पुन्हा जोडला गेलेला सुंदर प्रवास होता. खरी नाती वेळ आणि अंतर यांच्या मर्यादा कधीच मानत नाहीत.
आणि मग तब्बल तीस वर्षांनंतर... त्याच संकष्टी चतुर्थीच्या दिवशी मी अभीच्या रिचमंडमधील सुंदर घरात बसलो होतो. माझ्या शेजारी होता अभिषेक—ज्याचा जन्म १९९६ मध्ये अजून व्हायचा होता आणि ज्याच्या गर्भारपणात हा संकष्टीचा प्रवास सुरू झाला होता. त्या क्षणी आयुष्याने जणू एक सुंदर वर्तुळ पूर्ण केल्यासारखे वाटले.
अभी, त्याची पत्नी नूतन आणि त्यांच्या दोन गुणी मुलांसह त्यांनी रिचमंडमध्ये उभे केलेले सुंदर आयुष्य पाहून मनापासून आनंद झाला. जुन्या आठवणी, मनमोकळ्या गप्पा, हास्य आणि कृतज्ञतेने भरलेली ती संध्याकाळ कायम स्मरणात राहील.
या भेटीत आणखी एक सुंदर जाणीव झाली—शिक्षकाची भूमिका कधीच संपत नसते.
तीस वर्षांपूर्वी आम्ही Oracle, SQL, Visual Basic आणि त्या काळातील नवीन संगणक तंत्रज्ञानाबद्दल चर्चा करत होतो. यावेळी मला अभी आणि नूतन यांना AI आधारित सॉफ्टवेअर डेव्हलपमेंटसाठी Codex या प्रभावी साधनाची ओळख करून देण्याची संधी मिळाली. तंत्रज्ञान बदलत जाते, काळ बदलतो; पण एकत्र शिकण्याचा, ज्ञानाची देवाणघेवाण करण्याचा आणि एकमेकांना नवीन दिशा दाखवण्याचा आनंद मात्र कायम तसाच राहतो.
असे क्षण पुन्हा एकदा जाणवून देतात की आयुष्य म्हणजे केवळ घटनांची मालिका नाही. ते नाती, निर्णय, संधी आणि सुंदर योगायोगांनी विणलेले एक अप्रतिम जाळे आहे, ज्याचा अर्थ अनेक वर्षांनी मागे वळून पाहिल्यावरच समजतो.
१९९६ मध्ये मुकुंदनगरमधील एका छोट्याशा भाड्याच्या फ्लॅटमध्ये एक शिक्षक आणि त्याचा विद्यार्थी उज्ज्वल भविष्याची स्वप्ने पाहत आपल्या करिअरसाठी प्रयत्न करत होते. पुढे आयुष्य कोणत्या दिशेने नेईल याची दोघांनाही कल्पना नव्हती. आज तब्बल तीस वर्षांनंतर रिचमंडमध्ये झालेल्या या भेटीने त्या सर्व आठवणी पुन्हा जिवंत झाल्या आणि निसर्ग काळाच्या पलीकडे जाऊन किती सुंदरपणे धागे जोडत असतो याची पुन्हा एकदा प्रचिती आली.
कदाचित आयुष्य असेच असते.
आपण निर्णय त्या वेळच्या समजुतीनुसार घेत असतो; पण निसर्ग आपल्या सर्वांसाठी एक खूप मोठी आणि सुंदर पटकथा शांतपणे लिहित असतो. अनेक वर्षांनी मागे वळून पाहिल्यावर प्रत्येक संघर्ष, प्रत्येक नाते, प्रत्येक संधी आणि प्रत्येक योगायोग त्या कथेत अगदी योग्य ठिकाणी बसलेला दिसतो.
प्रवास करताना मला एक गोष्ट वारंवार जाणवते—यश हे केवळ करिअर, पैसा किंवा आपण कुठे पोहोचलो यावर मोजले जात नाही. आपल्या आयुष्यात भेटलेली माणसं, जपलेली नाती, आपण जपलेली मूल्यं आणि एकत्र निर्माण केलेल्या सुंदर आठवणी—यांतच खरे समाधान दडलेले असते.
आयुष्य सतत शिकत राहणाऱ्या, बदल स्वीकारणाऱ्या, कृतज्ञ राहणाऱ्या आणि आपल्या प्रवासावर विश्वास ठेवणाऱ्या माणसांना नेहमीच भरभरून देत असते.
आणि कधी कधी... आयुष्यातील सर्वात सुंदर कथा पुण्यातील एका छोट्याशा भाड्याच्या फ्लॅटमध्ये सुरू होते आणि तीस वर्षांनी रिचमंडमधील एका सुंदर घरात येऊन पूर्ण वर्तुळ पूर्ण करते.
संकष्टी चतुर्थी, रिचमंड आणि १९९६ च्या आठवणी -FB Post
