Wednesday, November 4, 2026

Happy Diwali 2026

 

Happy Diwali 2026! 🪔✨

दिवाळी २०२६ च्या हार्दिक शुभेच्छा! 🪔✨

या दिवाळीत घर उजळवा, मन स्वच्छ करा आणि नवीन कौशल्यांनी बुद्धीलाही उजाळा द्या! 😊




माझ्या सर्व कुटुंबीयांना, मित्रमंडळींना आणि ब्लॉग वाचकांना दिवाळी २०२६ च्या हार्दिक शुभेच्छा! 🪔🙏

आपल्या सर्वांच्या आयुष्यात सुख, समाधान, उत्तम आरोग्य, शांती आणि समृद्धी नांदो, हीच मनापासून शुभेच्छा!

दिवाळी म्हणजे दिव्यांचा झगमगाट, आनंद, फराळ, नवीन कपडे, नातेवाईकांच्या भेटीगाठी आणि कुटुंबासोबत साजरा करण्याचा एक सुंदर सण!

दरवर्षी दिवाळी आली की आपण घराची साफसफाई करतो. घरातील नको असलेल्या वस्तू बाहेर काढतो. घर सजवतो, रंगीबेरंगी दिवे लावतो आणि सुंदर पणत्यांनी घर उजळून टाकतो.

पण यंदाच्या दिवाळीत मला तुम्हा सर्वांसोबत एक वेगळाच विचार शेअर करायचा आहे. 😊

या दिवाळीत फक्त घराची स्वच्छता करून रोषणाई करू नका, तर आपल्या मनाचीही स्वच्छता करा आणि नवीन कौशल्ये शिकून आपल्या बुद्धीला अधिक सक्षम बनवण्याचा संकल्प करा! 🧠✨

ज्याप्रमाणे आपण घरातील अनावश्यक वस्तू बाहेर काढतो, त्याचप्रमाणे मनातील अनावश्यक चिंता, नकारात्मक विचार, राग, मत्सर आणि जुने गैरसमजही बाहेर का काढू नयेत?

आणि ज्याप्रमाणे आपण घर नवीन दिव्यांनी सजवतो, त्याचप्रमाणे आपल्या बुद्धीलाही नवीन ज्ञान, नवीन कौशल्ये आणि नवीन विचारांनी उजाळा का देऊ नये?

कारण आपल्या मेंदूलाही वेळोवेळी अपग्रेड करण्याची गरज असते! 😃

आज जग झपाट्याने बदलत आहे. विशेषतः कृत्रिम बुद्धिमत्ता म्हणजेच Artificial Intelligence (AI) आपल्या दैनंदिन जीवनाचा भाग बनत आहे.

अशा परिस्थितीत आपण शिकणे कधीच थांबवता कामा नये.

आपले वय १५ असो, ३५ असो, ६५ असो किंवा अगदी ८५ वर्षे असो, प्रत्येक वयात काहीतरी नवीन शिकण्यासारखे असतेच!

माझ्या MuktAI – Awareness Intelligence या उपक्रमामागील विचारही अगदी साधा आहे.

Grow 10x in Skills, Glow 100x in Happiness! 😊

म्हणजेच,

कौशल्यात १० पट प्रगती करा आणि आनंदाने १०० पट उजळून निघा!

आणि अशी नवीन सुरुवात करण्यासाठी दिवाळीपेक्षा चांगला मुहूर्त कोणता असू शकतो?

दिवाळी २०२५ – आमच्या बंगळुरू रोड ट्रिपच्या सुंदर आठवणी! 🚗

गेल्या वर्षी आम्ही दिवाळी थोड्या वेगळ्या पद्धतीने साजरी केली.

पुण्यात घरीच दिवाळी साजरी करण्याऐवजी आम्ही कुटुंबासोबत पुणे–बेळगाव–बंगळुरू–दांडेली अशी रोड ट्रिप करण्याचे ठरवले.

या प्रवासात बेळगावला भेट देणे माझ्यासाठी विशेष आनंददायी होते.

कारण १९७९ ते १९८४ या काळात मी बेळगावच्या GIT इंजिनिअरिंग कॉलेजमध्ये शिक्षण घेतले होते.

त्यामुळे बेळगावला गेल्यावर जुन्या कॉलेजच्या आठवणी पुन्हा ताज्या झाल्या.

जुन्या मित्रांना भेटणे, पूर्वीच्या परिचित ठिकाणांना भेटी देणे आणि कॉलेज जीवनातील ते सुंदर दिवस आठवणे, हा एक वेगळाच आनंद होता.

त्यानंतर आम्ही बंगळुरूमध्ये कुटुंबीय आणि मित्रमंडळींसोबत दिवाळी साजरी केली.

परतीच्या प्रवासात दांडेली येथे दोन दिवस मुक्काम करून तेथील सुंदर निसर्गाचाही मनमुराद आनंद घेतला.

खरं तर ही दिवाळी केवळ एक रोड ट्रिप नव्हती.

ती होती जुन्या मित्रांशी पुन्हा जोडले जाण्याची, कौटुंबिक नाती अधिक घट्ट करण्याची, निसर्गाच्या सान्निध्यात वेळ घालवण्याची आणि आयुष्यभर जपता येतील अशा सुंदर आठवणी निर्माण करण्याची एक संधी!

गेल्या वर्षीच्या या सुंदर प्रवासाबद्दल मी माझ्या ब्लॉगवर सविस्तर लिहिले आहे.

दिवाळी रोड ट्रिप २०२५ – पुणे–बेळगाव–बंगळुरू–दांडेली

दिवाळी २०२६ – यंदा हैदराबादची सफर! 🚗🙏

आणि आता पुन्हा एक नवीन दिवाळी, पुन्हा एक नवीन कौटुंबिक रोड ट्रिप आणि पुन्हा काही सुंदर आठवणी निर्माण करण्याची संधी! 😊

यंदाच्या दिवाळीत आम्ही पुणे–तुळजापूर–हैदराबाद अशी रोड ट्रिप करण्याचे नियोजन केले आहे.

या प्रवासाची सुरुवात तुळजापूर येथील आई तुळजाभवानीच्या दर्शनाने करण्याचा आमचा विचार आहे.

तुळजाभवानीचे आशीर्वाद घेऊन आम्ही पुढे हैदराबादकडे रवाना होणार आहोत.

आणि हैदराबादहून परत येताना आणखी तीन महत्त्वाच्या तीर्थक्षेत्रांना भेट देण्याचे नियोजन केले आहे.

गाणगापूर – अक्कलकोट – पंढरपूर

गाणगापूर येथे श्री दत्तगुरूंच्या सायंकाळच्या महाआरतीचा अनुभव घेण्याची आमची इच्छा आहे.

त्यानंतर अक्कलकोट येथे श्री स्वामी समर्थांचे दर्शन घेणार आहोत.

आणि शेवटी पंढरपूर येथे श्री विठ्ठल-रुक्मिणीचे दर्शन घेऊन पुण्याकडे परतणार आहोत.

म्हणजेच यंदाची आमची दिवाळी रोड ट्रिप ही कौटुंबिक सहवास, पर्यटन, निसर्ग, अध्यात्म, भक्ती आणि नवीन अनुभव यांचा एक सुंदर संगम असणार आहे.

माझा नेहमीच असा विश्वास आहे की प्रवास हे आयुष्य शिकवणारे एक उत्तम माध्यम आहे.

प्रत्येक प्रवासात आपल्याला नवीन ठिकाणे पाहायला मिळतात, नवीन माणसे भेटतात, वेगवेगळ्या संस्कृती समजतात आणि जीवनाकडे पाहण्याचा नवीन दृष्टिकोन मिळतो.

आणि कधीकधी प्रवासामुळे आपल्याला स्वतःशी संवाद साधण्यासाठीही निवांत वेळ मिळतो.

त्यामुळे माझ्या आगामी दिवाळी २०२६ हैदराबाद रोड ट्रिप ब्लॉगची जरूर वाट पाहा! 🚗😊

या प्रवासातून परतल्यानंतर आमचे अनुभव, काही मजेशीर प्रसंग, देवदर्शन, छायाचित्रे आणि सुंदर आठवणी तुमच्यासोबत शेअर करायला मला नक्कीच आवडेल.

या दिवाळीनिमित्त माझ्या तुम्हा सर्वांना तीन खास शुभेच्छा! 🪔🧠

या दिवाळीत नवीन कपडे खरेदी करताना, घर सजवताना आणि एकमेकांना फराळ देताना आपण तीन छोटे संकल्प करूया.

१. मनाची स्वच्छता करा! 🧘

मनातील अनावश्यक चिंता, नकारात्मक विचार, राग आणि जुने गैरसमज दूर करा.

त्याऐवजी मनात शांती, सकारात्मकता, कृतज्ञता आणि क्षमाशीलतेला स्थान द्या.

२. आपले आयुष्य आनंदाने उजळवा! ❤️

आपल्या प्रियजनांसोबत वेळ घालवा.

नाती अधिक घट्ट करा. गरजू व्यक्तीला मदत करा. इतरांच्या आयुष्यात थोडासा आनंद निर्माण करण्याचा प्रयत्न करा.

कारण खरा आनंद केवळ स्वतः आनंदी राहण्यात नसतो, तर इतरांनाही आनंदी करण्यात असतो!

३. आपल्या बुद्धीला नवीन कौशल्यांनी अपग्रेड करा! 🧠

या दिवाळीत किमान एक नवीन कौशल्य शिकण्याचा संकल्प करा.

ते AI असू शकते, डिजिटल तंत्रज्ञान असू शकते, संवादकौशल्य असू शकते, आर्थिक साक्षरता असू शकते किंवा आपल्याला अधिक सक्षम आणि आत्मविश्वासपूर्ण बनवणारे कोणतेही नवीन कौशल्य असू शकते.

आपण आपला मोबाईल फोन, कॉम्प्युटर आणि सॉफ्टवेअर वेळोवेळी अपग्रेड करत असतो.

पण एक प्रश्न स्वतःला जरूर विचारा.

आपण शेवटचे आपल्या ज्ञानात आणि कौशल्यात जाणीवपूर्वक सुधारणा कधी केली होती? 😃

मला वाटते, या दिवाळीत आपण हाच एक महत्त्वाचा संकल्प करायला हवा.

दिवाळी हा सण केवळ घरातील दिव्यांचा प्रकाश वाढवण्यापुरता मर्यादित न ठेवता, आपल्या मनातील जागरूकता, आयुष्यभर शिकण्याची वृत्ती आणि आनंद वाढवण्याचाही सण बनवूया!

कारण,

घरातील दिव्यांचा प्रकाश आपला परिसर सुंदर बनवतो, पण ज्ञानाचा आणि सकारात्मक विचारांचा प्रकाश आपले संपूर्ण आयुष्य सुंदर बनवू शकतो! ✨

पुन्हा एकदा तुम्हा सर्वांना आणि तुमच्या कुटुंबीयांना दिवाळी २०२६ च्या मनःपूर्वक शुभेच्छा!

शिकत राहा! प्रवास करत राहा! आणि आनंदाने हसत राहा! 😊

Grow 10x in Skills, Glow 100x in Happiness!

आपला,

संजीव चौधरी

MuktAI – Awareness Intelligence

www.MuktAI.in

www.sanjeevchaudhary.com



This Diwali, Light Up Your Home, Clean Your Mind & Upgrade Your Brain! 😊

Wishing all my family members, friends, and readers a Very Happy, Healthy, Peaceful & Prosperous Diwali 2026! 🪔🙏
Diwali is a beautiful festival of lights, happiness, family gatherings, delicious food, and celebrations!

Every year, before Diwali, we spend considerable time cleaning our homes, removing unwanted things, decorating our surroundings, and lighting beautiful diyas.

But this year, I would like to share one additional thought with all of you. 😊

This Diwali, don't just clean and light up your HOME. Take some time to clean your MIND and make a resolution to upgrade your BRAIN with better SKILLS! 🧠✨

Just as we remove unnecessary things from our homes, why not remove unnecessary worries, negative thoughts, anger, jealousy, and old misunderstandings from our minds?

And just as we decorate our homes with new lights, why not brighten our brains with new knowledge, better skills, and fresh ideas?

After all, our brain also needs regular upgrading! 😃

In today's rapidly changing world, especially with Artificial Intelligence becoming part of our everyday lives, learning should never stop.

Whether we are 15, 35, 65, or 85 years old, there is always something new to learn!

My personal philosophy through MuktAI – Awareness Intelligence is simple:

Grow 10x in Skills, Glow 100x in Happiness! 😊

And what better occasion than Diwali to make a fresh beginning?

Diwali 2025 – Beautiful Memories of Our Bengaluru Road Trip 🚗

Last year, we celebrated Diwali a little differently.

Instead of limiting our celebrations to our home in Pune, we decided to enjoy a family road trip from Pune to Belagavi, Bengaluru, and Dandeli.

Belagavi was particularly special for me because it brought back beautiful memories of my engineering college days at GIT, where I studied from 1979 to 1984.

Meeting old friends, revisiting familiar places, and remembering those wonderful student days was a delightful experience.

We then enjoyed Diwali celebrations with our family and friends in Bengaluru.

And on our return journey, we spent two wonderful days enjoying the natural beauty of Dandeli.

That Diwali was not just about travelling. It was about reconnecting with old friends, strengthening family bonds, enjoying nature, and creating beautiful new memories.

You can read my last year's travel experience here:

Diwali Road Trip 2025 – Pune–Belagavi–Bengaluru–Dandeli

Diwali 2026 – This Time, Hyderabad Calling! 🚗🙏

And now, another Diwali, another family road trip, and another opportunity to create beautiful memories! 😊

This year, we are planning our Diwali road trip from Pune to Hyderabad via Tuljapur.

We plan to begin our journey with the blessings of Goddess Tulja Bhavani at Tuljapur before continuing towards Hyderabad.

And on our return journey, we plan to visit three more important devotional destinations:

Ganagapur – Akkalkot – Pandharpur.

At Ganagapur, we hope to experience the beautiful evening Maha Aarti dedicated to Lord Dattatreya.

At Akkalkot, we will seek the blessings of Shri Swami Samarth.

And at Pandharpur, we look forward to taking darshan of Lord Vitthal and Rukmini.

So this year's road trip promises to be a wonderful combination of family time, travel, spirituality, devotion, and new experiences.

I have always believed that travelling is one of the best ways to learn about life.

Every journey introduces us to new places, new people, different cultures, and fresh perspectives.

And sometimes, travelling also gives us something equally important — time to connect with ourselves.

Stay tuned for my upcoming Diwali 2026 Hyderabad Road Trip blog! 🚗😊

I look forward to sharing our travel experiences, interesting incidents, temple visits, photographs, and beautiful memories after we return.

My Special Diwali Wish for You! 🪔🧠


This Diwali, along with buying new clothes, decorating your home, and exchanging sweets, please make three small resolutions:

Clean Your Mind: Remove unnecessary worries, negative thoughts, and grudges. Make space for peace, positivity, gratitude, and forgiveness.


Light Up Your Life: Spend quality time with your loved ones. Strengthen relationships, help someone in need, and spread happiness.


Upgrade Your Brain: Learn at least one new skill. It could be AI, digital technology, communication, financial awareness, or anything that makes you more capable and confident.

Remember, we regularly upgrade our mobile phones, computers, and software.

But when was the last time we consciously upgraded our own knowledge and skills? 😃

Let's make this Diwali a festival not only of external lights but also of inner awareness, lifelong learning, and happiness.

Because a brighter home makes our surroundings beautiful, but a brighter mind can make our entire life beautiful!

Once again, wishing you and your family a wonderful Diwali 2026!

Keep Learning! Keep Travelling! Keep Smiling! 😊

Grow 10x in Skills, Glow 100x in Happiness!

With warm wishes,

Sanjeev Chaudhary

MuktAI – Awareness Intelligence

www.MuktAI.in

www.sanjeevchaudhary.com




Posted by at No comments:

Monday, November 2, 2026

An Adventurous Journey to Manudevi Temple

 

मनुदेवीच्या दर्शनाचा एक थरारक प्रवास! श्रद्धा, अनुभव आणि माणुसकीचे दर्शन! 😊🙏



कधी कधी देवदर्शनासाठी निघालेला प्रवास आपल्याला देवाबरोबरच माणसांचेही वेगवेगळे दर्शन घडवून आणतो!

आम्ही मुक्ताईनगरला असलो की सातपुड्याच्या निसर्गरम्य परिसरात असलेल्या आमच्या कुलदैवत श्री मनुदेवीच्या दर्शनाला आवर्जून जातो.

यावर्षीही रविवार, दिनांक २५ ऑक्टोबर २०२६ रोजी आम्ही मुक्ताईनगरहून मनुदेवीच्या दर्शनासाठी निघालो.

पण यावेळचा प्रवास काही वेगळाच ठरला!

देवीचे दर्शन तर झालेच, पण त्याबरोबर श्रद्धा, रस्त्यावरील अजब नियोजन, वाहनाचा अपघात, प्रामाणिक व्यावसायिक आणि व्यवसायातील एक छान कल्पना अशा अनेक गोष्टींचा अनुभव आला.

म्हणूनच हा अनुभव तुमच्याशी शेअर करावासा वाटला. 😊
🙏 श्रद्धा म्हणजे नेमके काय?

मनुदेवीला निघालो असताना माझ्या नागपूरच्या भाचा वैभवशी फोनवर बोलणे सुरू होते.

वैभवला नुकताच अमेरिकेचा ट्रॅव्हल व्हिसा मिळाला होता. त्याचे अभिनंदन करण्यासाठी मी फोन केला होता.

बोलता बोलता मी त्याला सांगितले,

"आम्ही आता मनुदेवीच्या दर्शनाला निघालो आहोत."

हे ऐकताच तो लगेच म्हणाला,

"मामा, हा तुझाच GPay नंबर आहे ना?"

मी म्हणालो, "हो. का रे?"

तो म्हणाला, "मी तुला ५०० रुपये पाठवतो. ते मनुदेवीला अर्पण कर."

मी म्हटले, "हो, नक्की! तुझ्या नावाने पावती करून घेतो."

त्यावर तो अगदी सहज म्हणाला,

"मामा, पावतीची काही गरज नाही. मी पैसे दिले, तू देवीच्या दानपेटीत टाकलेस आणि ते देवीला मिळाले. बस्स!"

त्याचे हे बोलणे ऐकून मला खूप छान वाटले.

किती साधा, सरळ आणि सुंदर विचार!

ना नावाची अपेक्षा, ना पावतीची गरज, ना कुठे प्रसिद्धीची इच्छा!

मला वाटते, हीच खरी श्रद्धा!

देवापर्यंत पोहोचतात ते आपले निर्मळ भाव. पैसे, देणगी, पावत्या या सगळ्या गोष्टी केवळ माध्यम आणि निमित्त असतात.

वैभवच्या त्या एका वाक्याने मला पुन्हा एकदा याची जाणीव करून दिली. 😊








🚗 देवदर्शनाच्या वाटेवर अचानक आलेले संकट!

मनुदेवीचा हा प्रवास आणखी एका वेगळ्याच घटनेमुळे कायम लक्षात राहील.

भुसावळहून मनुदेवीचे अंतर साधारण 50 किलोमीटर. रस्ताही बऱ्यापैकी चांगला.

पण...

मनुदेवी मंदिराच्या साधारण दोन किलोमीटर आधी एका छोट्याशा ओढ्यावर पूल आहे.

हा पूल इतका अरुंद आहे की एकाच वेळी दोन वाहने त्यावरून सुरक्षितपणे जाऊ शकत नाहीत.

पुलाला व्यवस्थित संरक्षक कठडाही नाही.

त्याऐवजी तिथे साधारण दीड फूट उंचीचे चौकोनी काँक्रीटचे ब्लॉक्स ठेवलेले आहेत.

आणि गंमत म्हणजे एक ब्लॉक तर वाहनाच्या मार्गातच येईल अशा पद्धतीने ठेवलेला!

ना कोणता सूचना फलक!

ना सावधानतेचा बोर्ड!

ना आधीपासून वाहनचालकांना इशारा देणारी व्यवस्था!

समोरून नेमकी त्याच वेळी एक गाडी आली. तिला जागा देताना अचानक समोर आलेला काँक्रीटचा ब्लॉक टाळण्यासाठी मला पुरेसा वेळ मिळाला नाही.

आणि...

धाडकन् माझ्या गाडीचे डाव्या बाजूचे चाक त्या ब्लॉकवर आदळले!

क्षणात टायरमधील हवा निघून गेली.

अशा अरुंद पुलावर वाहतुकीचे नियोजन करण्यासाठी रस्त्यात भलेमोठे काँक्रीटचे ब्लॉक्स ठेवायचे, पण त्याबद्दल कोणतीही पूर्वसूचना द्यायची नाही!

This can happen only in India! 😃

नुकताच अमेरिकेत तीन महिने फिरून आलो असल्यामुळे तिथल्या रस्त्यांची आणि वाहतूक व्यवस्थेची आठवण झाली.

अमेरिकेत अशा ठिकाणी वाहनचालकांना आधीच सूचना देणे, स्पष्ट दिशादर्शक फलक लावणे आणि सुरक्षिततेची काळजी घेणे याला खूप महत्त्व दिले जाते.

आपल्याकडेही चांगले रस्ते होत आहेत, मोठमोठे महामार्ग बांधले जात आहेत. पण अशा छोट्या गोष्टींमधील नियोजन आणि सुरक्षिततेची जाणीव अजून खूप सुधारायला हवी.

आपण त्या पातळीपर्यंत पोहोचायला अजून दिल्ली दूर आहे! 🙂
🔧 टायर बदलला, पण प्रश्न संपला नाही!

गाडी थांबवून टायर बदलला.

पण लगेच लक्षात आले की धडकेमुळे गाडीची 'कैची' म्हणजे सस्पेन्शनमधील एक भागही वाकला आहे.

त्यामुळे टायर थोडासा मागे घासत होता.

आता करणार काय?

त्या जंगल परिसरात गॅरेज मिळण्याची शक्यता जवळजवळ नव्हती.

शेवटी अत्यंत सावधपणे गाडी चालवत मनुदेवी मंदिरापर्यंत पोहोचलो.

पार्किंगमध्ये गाडी लावली आणि देवीच्या दर्शनाला गेलो.

रविवार असल्यामुळे थोडी गर्दी होती. पण मनुदेवीचे सुंदर दर्शन झाले.

त्यानंतर जवळचा धबधबाही पाहिला.

निसर्गरम्य सातपुडा, देवीचे दर्शन आणि मनाला मिळालेले समाधान!

आता मात्र गाडीची काळजी घेणे आवश्यक होते.
🚗 मनुदेवी ते भुसावळ : गॅरेजच्या शोधात!

प्राथमिक चौकशीत समजले की किनगावला गॅरेज मिळू शकेल.

म्हणून अत्यंत सावधपणे गाडी चालवत १४ किलोमीटर अंतर पार करून किनगावला पोहोचलो.

पण तिथे आणखी एक वेगळीच बातमी समजली.

दोन समाजांतील लोकांमध्ये कोणत्या रस्त्याने कोणी जावे किंवा जाऊ नये यावरून तणाव निर्माण झाला होता.

त्यामुळे आम्हाला सरळ यावलला जाण्याचा सल्ला मिळाला.

पुन्हा १४ किलोमीटर गाडी चालवत यावलला पोहोचलो.

तिथल्या गॅरेजवाल्याने गाडी पाहून सांगितले,

"नवीन कैची भुसावळलाच मिळेल. तुम्ही तिथेच गेलेले बरे."

म्हणजे आणखी १८ किलोमीटर!

अशा प्रकारे खराब झालेल्या गाडीने एकामागून एक गाव गाठत शेवटी भुसावळला पोहोचलो.

मनात एकच विचार होता...

आता तरी गाडी व्यवस्थित दुरुस्त झाली पाहिजे!
😊 बल्लू गॅरेज आणि एक सुखद अनुभव!

भुसावळ शहरात प्रवेश करण्याआधीच रस्त्यावर 'बल्लू गॅरेज' दिसले.

तिथे गाडी दाखवली.

गॅरेजवाल्याने तपासून सांगितले,

"कैची घेऊन या. मी बसवून देतो."

त्यानेच एक रिक्षावाला बोलावून दिला.

मी रिक्षाने स्पेअर पार्ट्सच्या दुकानात गेलो आणि आवश्यक पार्ट घेतला.

पण त्या दुकानात मला आणखी एक वेगळीच गोष्ट दिसली!
💡 गाडीच्या स्पेअर पार्ट्सबरोबर परफ्युमचा व्यवसाय!

गाड्यांच्या स्पेअर पार्ट्सच्या दुकानात चक्क परफ्युमचे आकर्षक शोकेस ठेवलेले होते!

मला ही कल्पना आवडली.

म्हणून मी एक परफ्युमही विकत घेतला.

दुकानदाराने तो छान पाऊचमध्ये पॅक करून दिला. त्यावर दुकानाचे नाव आणि कस्टमर केअर नंबरही होता.



मला त्याच्या व्यवसायातील ही कल्पकता आवडली.

मुख्य व्यवसाय गाड्यांचे स्पेअर पार्ट्स विकण्याचा, पण त्याबरोबरच एक वेगळा पूरक व्यवसाय!

व्यवसायात केवळ ग्राहक काय घ्यायला आला आहे हे पाहण्यापेक्षा त्याला आणखी काय आवडू शकते, याचाही विचार केला तर नवीन संधी निर्माण होऊ शकतात.

माझ्यातला जुना उद्योजक अशा छोट्या छोट्या गोष्टी आजही आवडीने निरीक्षण करत असतो. 😃

असो.

परत बल्लू गॅरेजमध्ये आलो.

त्याने नवीन कैची व्यवस्थित बसवून दिली.

आणि विशेष म्हणजे अगदी माफक दरात!

खरे सांगायचे तर त्या परिस्थितीत गॅरेजवाला माझ्या अडचणीचा फायदा घेऊन मोठे बिल काढेल अशी थोडी शंका मनात होती.

पण तसे काहीच झाले नाही.

उलट अतिशय योग्य दरात काम करून दिले.

आपल्या अडचणीचा गैरफायदा न घेता प्रामाणिकपणे काम करणारी माणसे भेटली की मनापासून आनंद होतो.

बल्लू गॅरेजचा हा अनुभव खरोखरच सुखद होता.

🛞 फक्त ८० रुपयांत टायर दुरुस्त!

दुसऱ्या दिवशी मुक्ताईनगरला 'माळी टायर सर्व्हिस' येथे अपघातात खराब झालेला टायर तपासण्यासाठी गेलो.

तिथल्या मुलाने टायर व्यवस्थित तपासला.

आणि म्हणाला,

"टायरला काही झालेले नाही. फक्त धडकेमुळे रिम थोडी दबली होती. त्यामुळे हवा निघाली."

त्याने अवघ्या पाच मिनिटांत रिम ठीक केली आणि टायरमध्ये हवा भरली.

मी विचारले, "किती पैसे झाले?"

तो म्हणाला, "८० रुपये!"

मी त्याला १०० रुपये दिले.

कारण माझ्या अनुभवात प्रामाणिक टायर दुरुस्तीवाला भेटणे हा एक सुखद योगायोगच असतो! 😃

यामागेही एक जुना अनुभव आहे.

एकदा माझ्या गाडीच्या टायरमध्ये हवा कमी झाली होती म्हणून एका नवीन टायरवाल्याकडे गेलो.

त्याने टायर तपासायला घेतला.

आणि माझ्यासमोरच अशी काही जादू केली की टायरमध्ये चक्क चार पंक्चर निघाले!

चार पंक्चर जोडून त्याने एवढे बिल काढले की मला वाटले, यापेक्षा नवीन टायरच घेतला असता तर बरे झाले असते! 😃

त्या दिवसापासून शक्यतो अनोळखी टायरवाल्याकडे जाणे मी टाळतो.

अर्थात सगळेच असे नसतात.

माळी टायर सर्व्हिस आणि बल्लू गॅरेजसारखे प्रामाणिक व्यावसायिकही आपल्या आजूबाजूला आहेत, हे या प्रवासाने पुन्हा एकदा दाखवून दिले.

🙏 देवदर्शनाबरोबर माणुसकीचेही दर्शन!

या संपूर्ण प्रवासाचा विचार केला तर किती वेगवेगळे अनुभव आले!

वैभवच्या निःस्वार्थ श्रद्धेचे दर्शन झाले.

रस्त्यावरील निष्काळजी नियोजनाचा फटका बसला.

अडचणीत गॅरेज शोधत गावोगावी फिरावे लागले.

एका दुकानदाराची व्यवसायातील कल्पकता पाहायला मिळाली.

आणि दोन प्रामाणिक व्यावसायिकांच्या रूपाने माणुसकीचेही दर्शन झाले.

म्हणजे एका देवदर्शनाच्या प्रवासात आयुष्याचे कितीतरी छोटे छोटे धडे मिळाले!

शेवटी म्हणतात ना,

अंत भला तो सब भला! 😊

आमचा हा थोडासा थरारक, थोडासा त्रासदायक, पण अनेक चांगल्या आठवणी देणारा प्रवास सुखरूप पूर्ण झाला.

🌺 मनुदेवीसमोर मनात आलेला एक विचार...

आता या प्रवासातील शेवटची, पण माझ्यासाठी सर्वांत महत्त्वाची गोष्ट!

मनुदेवीच्या त्या सुंदर मूर्तीसमोर उभा राहिलो असताना माझ्या मनात एक विचार आला.


मी शक्यतो देवाजवळ कधीच काही मागत नाही.

कारण माझा एक दृढ विश्वास आहे.

आपल्याला काय हवे आहे, काय मिळायला हवे आणि कधी मिळायला हवे, हे आपल्यापेक्षा देवाला अधिक चांगले माहीत असते.

म्हणून देवासमोर गेल्यावर माझी मागण्यांची यादी नसते.

कधी कधी फक्त देवाशी मनमोकळे हितगुज करतो.

जसे आपण आपल्या अगदी जवळच्या व्यक्तीशी करतो तसे!

यावेळीही मनुदेवीच्या सुंदर मूर्तीसमोर उभा असताना माझ्या मनात असाच एक विशेष विचार आला.

तो विचार काय होता?

सध्या तरी तो माझ्या आणि मनुदेवीच्या मनातच राहू दे! 😊


तो विचार प्रत्यक्षात साकार झाला तर नक्कीच पुन्हा अशाच एखाद्या ब्लॉगच्या माध्यमातून तुमच्याशी हितगुज करेन.

तोपर्यंत...

मनुदेवीच्या चरणी एकच भावना — जे काही घडेल ते चांगल्यासाठीच घडो! 🙏🌺

— संजीव चौधरी

www.sanjeevchaudhary.com


An Adventurous Journey to Manudevi Temple! A Story of Faith, Unexpected Challenges, and Human Kindness 😊🙏

Sometimes, a journey to seek God's blessings also gives us an opportunity to discover the goodness, honesty, and different shades of human nature!

Whenever we visit Muktainagar, we make it a point to seek the blessings of our family deity, Goddess Manudevi, whose beautiful temple is nestled in the scenic Satpuda hills.

This year, too, on Sunday, October 25, 2026, we set out from Muktainagar for Manudevi Darshan.

But this journey turned out to be quite different from our usual visits!

Along with the blessings of Goddess Manudevi, we experienced an unexpected road accident, some strange road planning, honest businessmen, and even an interesting business idea!

So, I thought, why not share this memorable experience with you? 😊
🙏 What Is True Faith?

While we were on our way to Manudevi, I was talking on the phone with my nephew, Vaibhav, who lives in Nagpur.

He had recently received his US travel visa, and I had called to congratulate him.

During our conversation, I casually mentioned,

"We are now leaving for Manudevi Darshan."

He immediately asked,

"Mama, is this your GPay number?"

I replied, "Yes. Why?"

He said, "I am transferring ₹500. Please offer it to Goddess Manudevi."

I said, "Of course! I will get a donation receipt in your name."

His response was simple but beautiful.

"Mama, there is no need for any receipt. I have given the money, you will put it in the donation box, and it will reach the Goddess. That's all!"

His words genuinely touched my heart.

What a simple, sincere, and beautiful thought!

No expectation of recognition.

No need for a receipt.

No desire for publicity.

I believe this is what true faith is all about!

What reaches God is not the amount we donate but the purity of our intentions.

Money, donations, and receipts are merely mediums. What truly matters is the feeling behind the offering.

Vaibhav's simple statement reminded me of this once again. 😊



🚗 An Unexpected Adventure on the Way to the Temple!

This journey will remain memorable for another reason.

The distance from Bhusawal to Manudevi is approximately 50 kilometres, and most of the road is reasonably good.

But...

About two kilometres before reaching the temple, there is a small bridge over a stream.

The bridge is so narrow that two vehicles cannot safely cross it simultaneously.

There is no proper protective railing either.

Instead, large square concrete blocks, approximately one and a half feet high, have been placed along the bridge.

And surprisingly, one of these blocks is positioned almost in the path of moving vehicles!

No warning signs!
No caution boards!

No advance indication of the obstruction!

Just imagine the situation.

Exactly when I was crossing the bridge, another vehicle approached from the opposite direction.

While trying to make space for the oncoming vehicle, I did not get enough time to avoid the concrete block.

And suddenly...

BANG! The left wheel of my car hit the concrete block!

Within moments, the tyre lost its air.

Just think about it.

To manage traffic on a narrow bridge, someone decided to place huge concrete blocks on the road without providing any warning signs!

This can happen only in India! 😃

Having recently returned from a three-month trip to the United States, I immediately remembered how such situations are handled there.

In America, road safety receives considerable attention. Drivers are warned well in advance through proper signs, road markings, and clear instructions.

India is certainly developing better roads and impressive highways.

However, when it comes to attention to detail, road safety, and practical planning, we still have a long way to go.

As we say in Hindi, "Abhi Dilli Door Hai!" 🙂
🔧 The Tyre Was Changed, but the Problem Wasn't Over!

We stopped the car and replaced the damaged tyre with the spare.

However, I soon realised that the impact had also bent a suspension component, locally called the Kaichi.

As a result, the tyre was slightly rubbing against the rear side.

Now what?

Finding a garage in that forest area was almost impossible.

So, we carefully drove the car to the Manudevi temple.

After parking the car, we went for Darshan.

Since it was Sunday, there was a little crowd, but we had a peaceful and satisfying Darshan of Goddess Manudevi.

We also visited the nearby waterfall.



The beautiful Satpuda surroundings, the divine atmosphere, and the peaceful Darshan made the visit worthwhile.

But now it was time to deal with our car problem!
🚗 From Manudevi to Bhusawal: In Search of a Garage!

After making a few enquiries, we learned that we might find a garage at Kingaon.

So, we carefully drove approximately 14 kilometres to Kingaon.

But another unexpected situation was waiting for us.

We were told that tensions had developed between two communities over which roads people should or should not use.

Considering the situation, we were advised to proceed directly to Yawal.

So, another 14 kilometres of careful driving brought us to Yawal.

There, a garage mechanic examined the car and said,

"You will get the replacement Kaichi only in Bhusawal. It is better to go there."

Another 18 kilometres!

So, with a damaged suspension component, we continued our journey from one town to another until we finally reached Bhusawal.

By then, I had only one thought in mind.

Hopefully, we will finally get the car repaired here!
😊 Ballu Garage: A Pleasant Surprise!

Just before entering Bhusawal city, we noticed a garage named Ballu Garage.

We stopped and showed the car to the mechanic.

After examining it, he said,

"Bring the replacement Kaichi. I will fit it for you."

He even arranged an autorickshaw for me.

I went to a spare parts shop, purchased the required component, and was about to return.

But something interesting caught my attention!
💡 An Interesting Business Idea: Car Spare Parts and Perfumes!

Inside the automobile spare parts shop, I noticed an attractive display of perfumes!

Perfumes in a car spare parts shop?

That was interesting! 😃

I liked the idea so much that I purchased a perfume.



The shopkeeper packed it nicely in a pouch carrying the shop's name and customer care number.

I appreciated this simple but creative business approach.

His primary business was selling automobile spare parts, but he had also introduced an entirely different product category as an additional business opportunity.

In business, instead of thinking only about what customers have come to purchase, we should also consider what else might interest them.

Sometimes, small observations can lead to new business opportunities.

The entrepreneur within me still enjoys noticing such ideas, even after all these years! 😊

Anyway...

I returned to Ballu Garage with the replacement part.

The mechanic fitted it properly.

And the best part?

He charged a very reasonable amount!

Frankly, considering our situation, I was slightly worried that the mechanic might take advantage of our helplessness and charge an excessive amount.

But nothing of that sort happened.

He completed the work honestly and at a fair price.

Meeting people who do their work sincerely without exploiting someone else's difficulties is always a wonderful experience.

Ballu Garage certainly left a positive impression on me.

🛞 A Tyre Repair for Just ₹80!

The next day, back in Muktainagar, I visited Mali Tyre Service to get the tyre damaged during the accident checked.

The young mechanic examined it carefully.

Then he said,

"There is nothing wrong with the tyre. The impact slightly bent the rim, which caused the air to escape."

Within just five minutes, he corrected the rim and inflated the tyre.

I asked, "How much?"

He replied, "₹80!"

I happily gave him ₹100.

Because, based on some of my earlier experiences, finding an honest tyre repair mechanic sometimes feels like a blessing! 😃

Let me tell you why.

Some time ago, I noticed that one of my car tyres had low air pressure.

I stopped at an unfamiliar tyre repair shop to get it inflated.

The mechanic started examining the tyre.

And then, right before my eyes, he performed what I can only describe as a magic trick!

Suddenly, my tyre had FOUR punctures!

He repaired all four and presented me with such a large bill that I almost felt buying a new tyre would have been a better option! 😃

Since that experience, I generally avoid visiting unfamiliar tyre repair shops unless necessary.

Of course, not everyone is like that.

There are also honest and hardworking people like those at Mali Tyre Service and Ballu Garage.

This journey reminded me of that once again.
🙏 A Journey That Offered More Than Divine Darshan!

When I look back at the entire journey, I realise how many different experiences we had in just one day.

I witnessed Vaibhav's selfless devotion.

I experienced the consequences of careless road planning.

I had to travel from town to town searching for a garage.

I discovered a creative business idea in an automobile spare parts shop.

And most importantly, I encountered honest people who helped us without taking advantage of our difficulties.

What an interesting combination of experiences!

A journey that began with the intention of seeking divine blessings ended up teaching us several small but meaningful lessons about life.

As we say in Hindi,

"Ant Bhala To Sab Bhala!" — All's well that ends well! 😊

Our journey was adventurous, slightly stressful, and full of unexpected experiences.

But thankfully, it ended safely and left us with many memorable moments.
🌺 A Special Thought Before Goddess Manudevi...

Now comes the final and, for me, the most meaningful part of this journey.

While standing before the beautiful idol of Goddess Manudevi, a special thought crossed my mind.

I generally do not ask God for anything.

Because I have a firm belief.

God knows better than we do what we truly need, what we deserve, and when the right time is for us to receive it.

Therefore, whenever I visit a temple, I do not carry a long list of wishes or demands.

Sometimes, I simply have a quiet, heartfelt conversation with God.

Just as we speak openly with someone very close to our heart.

This time, too, while standing before the beautiful idol of Goddess Manudevi, a particular thought came to my mind.

What was that thought?

Well...

For now, let it remain between Goddess Manudevi and me! 😊


If that thought becomes a reality someday, I will certainly share it with you through another blog post, just as I am sharing this experience today.

Until then...

At the feet of Goddess Manudevi, I have only one feeling — may whatever happens in life ultimately happen for the best! 🙏🌺

— Sanjeev Chaudhary

www.sanjeevchaudhary.com




Posted by at 8 comments:

Tuesday, October 20, 2026

Dussehra 2026

 

Dussehra 2026 – Let's Burn Unnecessary Tasks Along with the Ravana Within! 😊🙏







दसरा २०२६ – यंदा आपल्या मनातील रावणाबरोबर अनावश्यक कामांचाही नाश करूया! 😊🙏
विजयादशमीचा नवा संकल्प – कमी कामे, स्पष्ट विचार आणि अधिक आनंदी जीवन!


२० ऑक्टोबर २०२६ – विजयादशमीच्या सर्वांना हार्दिक शुभेच्छा! 🌸🙏

आज दसरा! विजयादशमी!

आपल्या भारतीय संस्कृतीतील एक अत्यंत महत्त्वाचा सण. वाईटावर चांगल्याचा विजय, असत्यावर सत्याचा विजय आणि नकारात्मकतेवर सकारात्मकतेचा विजय साजरा करण्याचा दिवस!

आपण दरवर्षी रावणाचे दहन करतो. पण आपल्या मनातील रावणाचे काय?

गेल्या वर्षी, २ ऑक्टोबर २०२५ रोजी, मी याच विषयावर एक ब्लॉग लिहिला होता.

10 Bad Habits to Kill This Dussehra for a Happy Life – विजयादशमीचे खरे युद्ध, आतल्या वाईट सवयींशी सामना!

त्यामध्ये आपल्या आनंदी जीवनाच्या आड येणाऱ्या दहा वाईट सवयींबद्दल मी माझे विचार मांडले होते.

कुटुंबाला वेळ न देणे, इतरांशी तुलना करणे, आरोग्याकडे दुर्लक्ष करणे, कामे पुढे ढकलणे, मोबाईलमध्ये अनावश्यक वेळ घालवणे, आर्थिक नियोजनाकडे दुर्लक्ष करणे आणि नवीन गोष्टी शिकण्याची वृत्ती सोडून देणे अशा अनेक सवयी आपण बदलल्या पाहिजेत, असे मला वाटते.

आज वर्षभरानंतर तो ब्लॉग पुन्हा वाचताना मला आणखी एक महत्त्वाची गोष्ट जाणवली.
आपण खूप व्यस्त आहोत, पण योग्य दिशेने चाललो आहोत का?

गेल्या काही महिन्यांत मला स्वतःला याचा चांगलाच अनुभव आला.

१२ मे ते ३ ऑगस्ट २०२६ या काळात मी अमेरिकेत होतो. डॅलस आणि रॅली येथे असताना मला Artificial Intelligence शिकण्यासाठी, नवीन प्रयोग करण्यासाठी आणि माझ्या MuktAI – Awareness Intelligence या उपक्रमाबद्दल विचार करण्यासाठी भरपूर वेळ मिळाला.

भारतामध्ये परतल्यावर हे काम अधिक जोमाने पुढे न्यायचे, असे मी ठरवले होते.

पण प्रत्यक्षात काय झाले? 😊

राहुल टॉवर्स सोसायटीची कामे, रोटरीची कामे, कौटुंबिक जबाबदाऱ्या आणि इतर अनेक गोष्टींमध्ये माझा वेळ जाऊ लागला.

ही सर्व कामे महत्त्वाची आहेत. त्यातून मला आनंदही मिळतो.

पण या सर्व जबाबदाऱ्या पार पाडताना माझ्या स्वतःच्या आवडीच्या आणि भविष्यातील ध्येयाच्या दृष्टीने महत्त्वाच्या असलेल्या MuktAI उपक्रमाला पुरेसा वेळ देता येत नाही, हे माझ्या लक्षात आले.

आणि मग मनात एक विचार आला.

आपण प्रत्येक कामाला होकार देत राहिलो, तर आपल्या स्वतःच्या ध्येयाला नकळत नकार देत असतो!

आपल्याकडे दिवसाचे फक्त २४ तास आहेत. प्रत्येक काम आपणच केले पाहिजे असे नाही. प्रत्येक चर्चेत आपला सहभाग आवश्यक नाही. प्रत्येक समस्येचे उत्तर आपणच शोधले पाहिजे असेही नाही.

काही कामे इतरांवर सोपवली पाहिजेत, काही पुढे ढकलली पाहिजेत आणि काही अनावश्यक कामे पूर्णपणे बंद केली पाहिजेत.
Awareness Intelligence – आपल्या विचारांमधील गोंधळ दूर करण्याची कला!

माझ्या मते, आपल्या मनात एकाच वेळी खूप कामे, जबाबदाऱ्या, अपेक्षा आणि विचार सुरू असले की मन गोंधळून जाते.

या गोंधळात आपल्या जीवनाचे खरे ध्येय आणि त्या दिशेने जाणारा योग्य मार्ग दिसेनासा होतो.

यालाच मी Awareness Intelligence – जागरूक विचारशक्ती असे म्हणतो.

आपण नेमके काय करत आहोत, ते का करत आहोत आणि त्यातून काय साध्य होणार आहे, याची जाणीव असणे महत्त्वाचे आहे.

Artificial Intelligence आपल्याला कामे अधिक वेगाने आणि कार्यक्षमतेने करण्यास मदत करू शकते. पण Awareness Intelligence आपल्याला कोणती कामे करावीत आणि कोणती करूच नयेत, हे ठरवण्यास मदत करू शकते!

आजच्या काळात ही जाणीव अधिकच महत्त्वाची झाली आहे.

सोशल मीडिया, राजकारण, जागतिक घडामोडी, WhatsApp चर्चा, सतत येणारे संदेश आणि अनेक अनावश्यक वादविवाद यांमध्ये आपला किती वेळ जातो, याचा आपण कधी विचार करतो का?

जगात काय चालले आहे याची माहिती असणे चांगलेच आहे. पण प्रत्येक गोष्टीत गुंतून राहणे आवश्यक आहे का?
यंदाच्या दसऱ्याचा माझा वैयक्तिक संकल्प! 😊

गेल्या वर्षी मी दहा वाईट सवयी सोडण्याचा विचार मांडला होता.

यंदा त्यामध्ये आणखी एक सवय जोडू इच्छितो.

११ वी वाईट सवय – प्रत्येक कामात स्वतःला गुंतवून घेणे आणि आपल्या जीवनातील खऱ्या प्राधान्यक्रमांकडे दुर्लक्ष करणे!

  • या दसऱ्यापासून मी स्वतःसाठी काही गोष्टी ठरवण्याचा प्रयत्न करणार आहे.
  • माझे आरोग्य आणि कुटुंब यांना योग्य वेळ देणे.
  • MuktAI आणि नवीन AI तंत्रज्ञान शिकण्यासाठी नियमित वेळ राखून ठेवणे.
  • सोसायटी आणि रोटरीच्या कामांमध्ये आवश्यक तेवढाच सहभाग घेणे आणि शक्य तिथे जबाबदाऱ्या वाटून देणे.
  • अनावश्यक चर्चा, सोशल मीडिया आणि इतर वेळखाऊ गोष्टींवर मर्यादा आणणे.
  • आणि सर्वांत महत्त्वाचे म्हणजे, योग्य वेळी नम्रपणे NO म्हणायला शिकणे!

कारण सतत व्यस्त असणे म्हणजे आपण यशस्वी किंवा समाधानी आहोतच असे नाही.

आपण किती कामे केली यापेक्षा, योग्य कामे केली का आणि ती करताना आनंद मिळाला का, हे अधिक महत्त्वाचे आहे.
माझा दसऱ्याचा संदेश – स्वतःमधील रावण ओळखा!

रावणाची दहा तोंडे ही आपल्या मनातील विविध दुर्गुणांचे प्रतीक म्हणून पाहिली जातात.

पण मला वाटते, आजच्या काळात अनावश्यक व्यस्तता, विचारांचा गोंधळ आणि चुकीच्या प्राधान्यक्रमांनाही आपण आपल्या मनातील रावण समजू शकतो.

या विजयादशमीला आपण स्वतःला तीन प्रश्न विचारूया.

मी माझ्या आयुष्यात कोणत्या गोष्टी अनावश्यकपणे करत आहे?

कोणत्या महत्त्वाच्या गोष्टी केवळ वेळ नाही म्हणून मागे पडत आहेत?

आणि आजपासून कोणत्या एका अनावश्यक गोष्टीला मी कायमचा निरोप देऊ शकतो?

कदाचित या प्रश्नांची प्रामाणिक उत्तरे शोधणे, हीच आपल्या आयुष्यातील एका नवीन विजयाची सुरुवात ठरेल!

माझ्या २०१२ मधील सुखी होण्याचा मंत्र या ब्लॉगमध्ये मी काम करताना आनंद मिळवण्याबद्दल लिहिले होते.

आज त्यात आणखी एक विचार जोडावासा वाटतो.

सुखी होण्यासाठी फक्त चांगली कामे करणे पुरेसे नाही, तर अनावश्यक कामे टाळण्याची कलाही आत्मसात केली पाहिजे! 😊

चला तर मग, या विजयादशमीला आपल्या मनातील वाईट सवयींबरोबरच अनावश्यक कामे, नकारात्मक विचार आणि वेळेचा अपव्यय यांचाही नाश करण्याचा संकल्प करूया.

Think Clearly. Prioritize Wisely. Say NO When Necessary. Live Happily!
माझा मागील वर्षीचा दसरा ब्लॉग – पुन्हा एकदा वाचूया!

गेल्या वर्षी लिहिलेल्या “10 Bad Habits to Kill This Dussehra for a Happy Life” या लेखातील विचार आजही तितकेच महत्त्वाचे आहेत.

म्हणून तो लेख आज पुन्हा एकदा आपल्यासोबत शेअर करत आहे.

👉 वाचा – विजयादशमीचे खरे युद्ध: आतल्या १० वाईट सवयींशी सामना

आपण गेल्या वर्षभरात यापैकी कोणती वाईट सवय सोडली? आणि यंदा कोणती सवय सोडण्याचा संकल्प करणार आहात?

आपले विचार जरूर शेअर करा! 😊

सर्वांना विजयादशमीच्या हार्दिक शुभेच्छा! 🌸🙏

— संजीव चौधरी

MuktAI – Awareness Intelligence

www.sanjeevchaudhary.com


Dussehra 2026 – Let's Burn Unnecessary Tasks Along with the Ravana Within! 😊🙏


A New Vijayadashami Resolution – Fewer Tasks, Clearer Thinking, and a Happier Life!

20 October 2026 – Wishing Everyone a Very Happy Vijayadashami! 🌸🙏

Today is Dussehra! Vijayadashami!

One of the most important festivals in our Indian culture. A day to celebrate the victory of good over evil, truth over falsehood, and positivity over negativity!

Every year, we burn the effigy of Ravana.

But what about the Ravana within us?

Last year, on 2 October 2025, I wrote a blog post on this very subject:

10 Bad Habits to Kill This Dussehra for a Happy Life – The Real Battle of Vijayadashami Is Against Our Own Bad Habits!

In that article, I shared my thoughts on ten bad habits that prevent us from living a happy and meaningful life.

Not spending enough time with family, constantly comparing ourselves with others, neglecting our health, procrastinating, wasting unnecessary time on mobile phones, ignoring financial planning, and losing the willingness to learn new things are some of the habits we need to change.

Today, one year later, while revisiting that article, another important thought came to my mind.
We Are Very Busy, But Are We Moving in the Right Direction?

Over the past few months, I have personally experienced this situation.

From 12 May to 3 August 2026, I was in the USA. During my stay in Dallas and Raleigh, I had plenty of time to learn about Artificial Intelligence, experiment with new tools, and think about my MuktAI – Awareness Intelligence initiative.

I thoroughly enjoyed those days!

After returning to India, I had planned to continue this work with even greater enthusiasm.

But what actually happened? 😊

Rahul Towers society management activities, Rotary responsibilities, family commitments, and several other tasks started occupying most of my time.

All these activities are important in their own way, and I genuinely enjoy contributing to them.

But somewhere along the way, I realized that while fulfilling all these responsibilities, I was not finding enough time for something equally important to me — my passion for learning AI and developing my MuktAI venture.

And then an interesting thought came to my mind.

When we keep saying YES to every activity, we may unknowingly be saying NO to our own dreams and life goals!

We all have only 24 hours in a day.

We do not have to do every task ourselves. Our participation is not necessary in every discussion. And we certainly do not have to personally solve every problem that comes our way.

Some responsibilities should be delegated, some activities can be postponed, and some unnecessary tasks should be eliminated completely.
Awareness Intelligence – The Art of Clearing Mental Confusion!

I believe that when our minds are overloaded with too many tasks, responsibilities, expectations, and unfinished activities, we gradually enter a state of confusion.

And in this confused state, we begin losing clarity about our real goals and the right path towards achieving them.

This is where I believe Awareness Intelligence – the ability to think consciously and clearly – plays an important role.

We need to become aware of what we are doing, why we are doing it, and what value it is adding to our lives.

Artificial Intelligence can help us perform tasks faster and more efficiently. But Awareness Intelligence can help us decide which tasks are worth doing in the first place — and which ones we should avoid altogether!

I believe this distinction is becoming increasingly important in today's world.

Social media, politics, global events, WhatsApp discussions, endless messages, and unnecessary arguments consume a surprising amount of our valuable time.

Of course, staying informed about what is happening around the world is important.

But do we really need to get emotionally involved in every issue, debate, or controversy?

Perhaps not!
My Personal Resolution This Dussehra! 😊

Last year, I shared my thoughts about overcoming ten bad habits.

This year, I would like to add one more to that list.

The 11th Bad Habit – Getting Involved in Every Activity While Neglecting Our Real-Life Priorities!

Starting this Dussehra, I want to consciously work on a few personal resolutions:

  • Give proper attention to my health and family.
  • Reserve dedicated time for MuktAI and continuous learning about new AI technologies.
  • Participate meaningfully in Rahul Towers society and Rotary activities while delegating responsibilities wherever possible.
  • Reduce unnecessary discussions, social media distractions, and other time-consuming activities.
  • Most importantly, learn to say NO politely when something does not align with my priorities!
Because being constantly busy does not necessarily mean we are successful, productive, or satisfied.

What matters is not how many tasks we complete, but whether we are doing the right things and finding happiness in the process.
My Dussehra Message – Identify the Ravana Within!

The ten heads of Ravana are often interpreted as symbols of the various negative tendencies within human beings.

But I believe that in today's world, unnecessary busyness, mental confusion, and misplaced priorities can also become our inner Ravana.

This Vijayadashami, let us ask ourselves three simple questions:

What unnecessary activities am I spending my valuable time on?

Which important goals or responsibilities am I neglecting because I am too busy?

And what is one unnecessary activity that I can stop doing from today?

Perhaps answering these questions sincerely could mark the beginning of a new victory in our lives!

In my 2012 blog post, Sukhi Honyacha Mantra – How to Be Happy in Any Job, I shared my thoughts about finding happiness and satisfaction in whatever work we do.

Today, I would like to add another important thought to that philosophy.

To live happily, it is not enough to simply do good work. We must also learn the art of avoiding unnecessary work! 😊

So, this Vijayadashami, let us resolve to overcome not only our bad habits but also unnecessary commitments, negative thoughts, and activities that waste our precious time.

Think Clearly. Prioritize Wisely. Say NO When Necessary. Live Happily!
Revisiting My Dussehra Blog from Last Year!

The thoughts I shared last year in my article “10 Bad Habits to Kill This Dussehra for a Happy Life” remain just as relevant today.

That is why I am sharing the article with you once again.

👉 Read My Earlier Blog – 10 Bad Habits to Kill This Dussehra for a Happy Life

Have you managed to overcome any of these bad habits during the past year? And which habit would you like to change this Dussehra?

I would love to hear your thoughts! 😊

Wishing Everyone a Very Happy Vijayadashami! 🌸🙏

— Sanjeev Chaudhary

MuktAI – Awareness Intelligence

www.sanjeevchaudhary.com




Posted by at No comments:

Thursday, October 15, 2026

15th October 2021-पुण्यतिथी..जीवनाचे अंतिम सत्य!

 

15th October 2021 – The Day Meena Left Us… But Never Left My Life ❤️🙏




15th October 2026 – Five Years Without Meena's Loving Company

Today is 15th October.

Exactly five years ago, on 15th October 2021, I lost the loving company of my life partner, Meena.

That day was Dussehra (Dasara) — a day we celebrate as the victory of good over evil.

But for me and my family, that Dussehra became a day that changed our lives forever.

Since then, Meena has not been physically with us. But does someone who has shared so many years of your life ever really leave you?

I don't think so. 😊❤️

Today, on her fifth Punyatithi, I want to share some memories of her last few days and my thoughts about something we all know but rarely like to discuss openly — the ultimate truth of life: Death.

Those Last Few Days at Joshi Hospital

It was Monday, 11th October 2021.

Meena was admitted to a special care room at Joshi Hospital, Pune.

I was staying with her in the hospital room.

For me, it was quite natural. When your life partner is unwell, you want to be around, not because someone expects you to, but simply because you feel you should be there.

I still remember the evening of 14th October 2021.

Harshad, Priyanka and Abhishek came to meet us at the hospital.

One by one, they spent some time with Meena.

Abhishek was particularly concerned about me. He insisted that he would stay with Meena that night and that I should go home and take some rest.

But I refused.

He tried convincing me again.

Finally, he approached Meena, hoping she would persuade me.

And Meena, knowing me so well, told him something that still brings a smile to my face.

"Try your best, but I don't think it will happen!" 😊

That was Meena!

She knew me so well that she was absolutely confident I would not agree to leave her alone at the hospital.

Even today, when I remember that conversation, I smile.

These are the little moments in a relationship that become priceless memories.

That evening, Meena also made video calls to some of her friends.

We had no idea that those would be among her last conversations with them.

15th October 2021 – A Morning I Will Never Forget

The next morning started quite normally.

The hospital team came for their regular checkup.

Meena was in a cheerful mood.

She told me that the checkup would take some time and suggested that I go outside and have some tea.

So I went out.

I was having tea near Kamala Nehru Park Road, where I happened to meet our Rotary friend, R. T. Kulkarni.

It was just another ordinary morning.

A cup of tea. A familiar friend. A normal conversation.

Nothing suggested that my life was about to change forever.

After finishing my tea, I returned to the hospital.

But this time, things were different.

The doctors informed me that Meena's condition had become serious and that they were trying their best.

Those words changed everything.

And despite all their efforts, we could not save her.

On 15th October 2021, the auspicious day of Dussehra, Meena left us forever. 🙏

The person who had confidently told Abhishek just the previous evening that I would never leave her alone in the hospital was no longer there to speak to me.

Life can change so suddenly.

One moment, we are planning the next day.

And the next moment, we are left holding memories of yesterday.

Punyatithi – The Ultimate Truth Day of Everyone's Life

Today, I want to discuss something that we generally avoid talking about.

Death.

In our Indian tradition, we call the death anniversary of a loved one Punyatithi — पुण्यतिथी.

We remember the person, offer our prayers, and revisit the beautiful memories they have left behind.

But have we ever thought about one simple fact?

One day, each one of us will also have our own Punyatithi!

Isn't that the ultimate truth of life?

We celebrate birthdays every year with great enthusiasm.

We make plans for the future.

We worry about our careers, money, property, family relationships, success and failures.

And that is perfectly natural.

We must live our lives, fulfil our responsibilities, enjoy our achievements and make plans for tomorrow.

But while doing all this, we should never forget that our time on this beautiful planet is limited.

We know our date of birth.

But nobody knows their date of departure.

And perhaps that uncertainty is what makes life so precious.

Birthdays remind us that life has been given to us. Punyatithis remind us that life is not permanent.

Both have something important to teach us.

Ganesh Chaturthi Took My Younger Brother, and Dussehra Took Meena

There is another interesting, though painful, coincidence in my life.

On Sunday, 26th August 1979, the auspicious day of Ganesh Chaturthi, I lost my younger brother Tushar in an unfortunate drowning accident.

I have shared that deeply personal experience in my earlier blog:

Ganesh Chaturthi – Memories from 1979 to 2026

And 42 years later, on 15th October 2021, the auspicious day of Dussehra, I lost Meena.

Two of the most painful events of my life happened on two important Hindu festival days.

Does it mean anything spiritually?

I don't know.

And I don't want to draw any supernatural conclusions from these coincidences.

Festivals are occasions of joy, devotion and celebration. But life does not promise that sorrow will stay away on those days.

For the world, those dates remain festivals. For our family, they also carry memories of two loved ones who are no longer physically with us.

And I believe we should continue celebrating these festivals with devotion and happiness while remembering our loved ones with affection.

That is also a way of respecting the beautiful life they shared with us.

Marriage Is Not Just Living Together. It Is Growing Together.

Meena and I got married on 10th March 1988.

Our journey together lasted more than 33 years.

Like every married couple, we experienced happiness, challenges, disagreements, responsibilities, celebrations and countless ordinary days.

And I believe those ordinary days are actually the most valuable ones.

Sharing a cup of tea.

Discussing family matters.

Making decisions together.

Sometimes agreeing. Sometimes disagreeing. 😊

Looking after children.

Supporting each other during difficult times.

And gradually becoming so familiar with each other's nature that words are not always necessary.

That small conversation between Meena and Abhishek on 14th October was a perfect example.

She knew exactly how I would react!

That understanding does not develop overnight. It comes from years of living together.

I have written more about our journey in another personal blog:

Our Marriage – A Journey of Friendship

And I have also shared my earlier memories of Meena here:

Memories of Meena

What Has Life Taught Me After Losing Meena?

Five years have passed.

Life has continued.

And it must continue.

There are family responsibilities, social activities, Rotary work, friends, new projects, new ideas and new opportunities to contribute to society.

I still enjoy learning new things, meeting people, sharing knowledge and doing something meaningful every day.

But there are moments when you wish your life partner were sitting beside you to share a small achievement, discuss an interesting incident or simply have a cup of tea.

And that is when you realise the real value of companionship.

Money can provide comfort.

Technology can connect us with the world.

Success can give us satisfaction.

But the loving presence of someone who truly understands you is something different.

After all these years, I feel that the best way to remember a loved one is not merely to feel sad about their absence, but also to celebrate the beautiful memories and values they have left with us.

I believe Meena would have wanted us to continue living happily.

My Simple Philosophy – Enjoy This Beautiful Life While You Can! 😊

At 65, after experiencing both the joys and painful losses of life, I feel increasingly convinced about one thing.

Life is beautiful, but it is also temporary.

So why waste too much of it on unnecessary arguments, ego, jealousy, misunderstandings and bitterness?

Of course, disagreements will happen.

Every family has its own stories. Every relationship has its challenges.

But whenever possible, let us resolve our differences, forgive one another and move forward.

Call that friend you have not spoken to for years.

Spend some time with your parents while they are around.

Appreciate your spouse.

Enjoy the company of your children and grandchildren.

Take care of your health.

Learn something new.

Help someone who needs support.

And most importantly, don't postpone every little happiness for some imaginary perfect future.

Because tomorrow is never guaranteed.

We cannot decide how long we will live.

But we can certainly make an effort to decide how meaningfully, happily and lovingly we live.

Meena, Five Years Have Passed… ❤️

Dear Meena,

It has been five years since that Dussehra morning.

Life has moved forward, but your memories remain part of my everyday life.

Whenever I remember your confident reply to Abhishek — "Try your best, but I don't think it will happen!" — I can still imagine your smile. 😊

And I smile too.

Thank you for those wonderful 33 years of companionship, for our family, for your love, and for all those beautiful ordinary moments that have now become extraordinary memories.

You are not physically with us today.

But you remain with us through our memories, our family and the life we built together.

On your fifth Punyatithi, my loving remembrance and heartfelt gratitude. ❤️🙏

A Thought to End With…

"We come into this world with a date of birth, and one day we leave behind a date of death. What really matters is how we lived, loved, helped others and touched lives between those two dates."

So let us enjoy this beautiful journey called LIFE!

With love, gratitude and a smile. 😊❤️

— Sanjeev Chaudhary
15th October 2026
Pune, India

Remembering Meena with love on her fifth Punyatithi. 🙏






१५ ऑक्टोबर २०२१ – मीना आम्हाला सोडून गेली… पण माझ्या आयुष्यातून कधीच नाही! ❤️🙏

१५ ऑक्टोबर २०२६ – मीनाच्या प्रेमळ सहवासाशिवाय पाच वर्षे…

आज १५ ऑक्टोबर!

बरोबर पाच वर्षांपूर्वी, १५ ऑक्टोबर २०२१ रोजी, माझी जीवनसाथी मीना हिचा प्रेमळ सहवास कायमचा हरपला.

त्या दिवशी विजयादशमी म्हणजेच दसरा होता!

वाईटावर चांगल्याच्या विजयाचा आनंद साजरा करण्याचा दिवस!

पण माझ्यासाठी आणि आमच्या कुटुंबासाठी तो दसरा आयुष्याला एक वेगळेच वळण देऊन गेला.

त्या दिवसापासून मीना शरीराने आपल्यात नाही. पण आयुष्याची इतकी वर्षे जिच्यासोबत घालवली, अशी व्यक्ती खरोखर आपल्याला कधी सोडून जाते का?

मला तरी तसे वाटत नाही! 😊❤️

आज मीनाच्या पाचव्या पुण्यतिथीनिमित्त तिच्या शेवटच्या काही दिवसांच्या आठवणी तुमच्यासोबत शेअर कराव्याशा वाटतात.

आणि त्याचबरोबर एका अशा विषयावर मनमोकळेपणाने बोलावेसे वाटते, ज्याची आपणा सर्वांना जाणीव असते, पण ज्याबद्दल आपण सहसा बोलणे टाळतो.

तो विषय म्हणजे मृत्यू – जीवनातील अंतिम सत्य!

जोशी हॉस्पिटलमधील ते शेवटचे काही दिवस…

सोमवार, ११ ऑक्टोबर २०२१.

मीनाला पुण्यातील जोशी हॉस्पिटलमध्ये स्पेशल केअर रूममध्ये दाखल करण्यात आले होते.

मीदेखील तिच्यासोबत त्याच खोलीत राहत होतो.

माझ्यासाठी ते अगदी स्वाभाविक होते.

आपली जीवनसाथी आजारी असताना तिच्या जवळ राहावेसे वाटणे, हे काही कुणी सांगण्याची किंवा शिकवण्याची गोष्ट नसते.

तो आपल्या नात्याचा एक भाग असतो.

मला अजूनही १४ ऑक्टोबर २०२१ ची संध्याकाळ अगदी स्पष्ट आठवते.

त्या दिवशी हर्षद, प्रियांका आणि अभिषेक आम्हाला भेटायला हॉस्पिटलमध्ये आले होते.

तिघांनीही एकेक करून मीनाची भेट घेतली.

अभिषेक मात्र माझ्या विश्रांतीबद्दल काळजी करत होता.

तो मला म्हणाला,

"पप्पा, आज रात्री मी आईजवळ थांबतो. तुम्ही घरी जा आणि थोडी विश्रांती घ्या."

पण मी त्याला स्पष्ट नकार दिला.

त्याने पुन्हा मला समजावण्याचा प्रयत्न केला.

शेवटी त्याने मीनालाच सांगितले की, पप्पांना घरी जायला सांग.

तेव्हा मीना त्याला जे म्हणाली, ते आठवले की आजही माझ्या चेहऱ्यावर हसू येते.

"तू तुझे प्रयत्न करून बघ! पण मला नाही वाटत ते ऐकतील!" 😊

ही होती आमची मीना!

माझा स्वभाव तिला इतका चांगला माहीत होता की, मी तिला हॉस्पिटलमध्ये सोडून घरी जाणार नाही, याची तिला पूर्ण खात्री होती.

आजही तो प्रसंग आठवला की नकळत हसू येते.

खरे तर अशा छोट्या छोट्या प्रसंगांतूनच पती-पत्नीमधील नात्याची खरी खोली समजते.

त्या संध्याकाळी मीनाने तिच्या काही मैत्रिणींशी व्हिडिओ कॉलवर गप्पादेखील मारल्या.

पण त्या तिच्या आयुष्यातील शेवटच्या काही गप्पांपैकी असतील, याची आम्हाला कुणालाच कल्पना नव्हती.

१५ ऑक्टोबर २०२१ – आयुष्यात कधीही विसरता न येणारी सकाळ!

दुसऱ्या दिवशी सकाळ नेहमीप्रमाणेच सुरू झाली.

हॉस्पिटलमधील डॉक्टर आणि त्यांची टीम नियमित तपासणीसाठी आली होती.

मीनाही आनंदी आणि नेहमीप्रमाणे बोलत होती.

ती मला म्हणाली,

"तपासणीला थोडा वेळ लागेल. तू जाऊन चहा घेऊन ये."

म्हणून मी बाहेर पडलो.

कमला नेहरू पार्कजवळच्या रस्त्यावर चहा घेत असताना आमचे रोटरीमधील मित्र आर. टी. कुलकर्णी भेटले.

थोड्या गप्पा झाल्या.

सगळे अगदी नेहमीसारखेच होते.

एक कप चहा, परिचित मित्र आणि सहज झालेल्या गप्पा!

पुढच्या काही क्षणांत माझे आयुष्य कायमचे बदलणार आहे, याची पुसटशी कल्पनादेखील नव्हती.

चहा घेऊन मी पुन्हा हॉस्पिटलमध्ये परतलो.

पण आता परिस्थिती बदलली होती.

डॉक्टरांनी मला सांगितले की मीनाची प्रकृती गंभीर झाली आहे आणि आम्ही आमच्या परीने सर्व प्रयत्न करत आहोत.

ते शब्द ऐकून मन सुन्न झाले.

डॉक्टरांनी सर्व प्रयत्न केले.

पण दुर्दैवाने मीनाला वाचवता आले नाही.

१५ ऑक्टोबर २०२१ रोजी, विजयादशमीच्या पवित्र दिवशी, मीना आम्हाला कायमची सोडून गेली. 🙏

आदल्या संध्याकाळी अभिषेकला आत्मविश्वासाने सांगणारी मीना की, "तुझे पप्पा मला सोडून घरी जाणार नाहीत", तीच मीना आता आमच्यात नव्हती.

आयुष्य किती क्षणभंगुर असते, नाही?

एका क्षणी आपण उद्याचे नियोजन करत असतो.

आणि दुसऱ्याच क्षणी कालच्या आठवणींवर जगण्याची वेळ येते.

पुण्यतिथी – प्रत्येकाच्या आयुष्यातील अंतिम सत्याचा दिवस!

आज मला एका अशा विषयावर बोलावेसे वाटते, ज्याबद्दल आपण सहसा बोलत नाही.

मृत्यू!

आपल्या भारतीय संस्कृतीत एखाद्या व्यक्तीच्या मृत्यूच्या वार्षिक स्मरणदिनाला आपण पुण्यतिथी म्हणतो.

त्या दिवशी आपण त्या व्यक्तीच्या आठवणींना उजाळा देतो, श्रद्धांजली वाहतो आणि तिच्यासोबत घालवलेल्या सुंदर क्षणांची आठवण काढतो.

पण कधी आपण एक साधा विचार केला आहे का?

एक दिवस आपलीसुद्धा पुण्यतिथी असणार आहे!

हेच तर जीवनाचे अंतिम सत्य आहे, नाही का?

आपण दरवर्षी आपला वाढदिवस मोठ्या उत्साहाने साजरा करतो.

भविष्याची स्वप्ने पाहतो.

करिअर, पैसा, घर, मालमत्ता, व्यवसाय, कुटुंब, यश-अपयश यांची काळजी करतो.

आणि हे सगळे करणे अगदी स्वाभाविक आहे.

आयुष्य जगायचे आहे, जबाबदाऱ्या पार पाडायच्या आहेत, प्रगती करायची आहे, नवनवीन गोष्टी शिकायच्या आहेत.

पण हे करत असताना एक गोष्ट आपण विसरता कामा नये.

या सुंदर पृथ्वीवरील आपला मुक्काम मर्यादित आहे.

आपली जन्मतारीख आपल्याला माहीत असते.

पण आपली अंतिम तारीख कुणालाच माहीत नसते.

आणि कदाचित म्हणूनच जीवन इतके मौल्यवान आहे.

वाढदिवस आपल्याला आयुष्य मिळाल्याची आठवण करून देतो, तर पुण्यतिथी आयुष्य कायमस्वरूपी नसल्याची जाणीव करून देते.

या दोन्ही दिवसांतून शिकण्यासारखे खूप काही आहे.

गणेश चतुर्थीला धाकटा भाऊ गेला… आणि दसऱ्याला मीना!

माझ्या आयुष्यातील आणखी एक दुःखद योगायोग म्हणजे माझ्या दोन अत्यंत जवळच्या व्यक्तींचे निधन दोन महत्त्वाच्या सणांच्या दिवशी झाले.

रविवार, २६ ऑगस्ट १९७९.

त्या दिवशी गणेश चतुर्थी होती.

माझा धाकटा भाऊ तुषार याचा मुक्ताईनगरजवळील खदान तलावात बुडून दुर्दैवी मृत्यू झाला.

त्या घटनेबद्दल मी यापूर्वी माझ्या ब्लॉगवर सविस्तर लिहिले आहे.

गणेश चतुर्थी १९७९ ते २०२६ – आठवणींचा प्रवास

आणि त्यानंतर ४२ वर्षांनी, १५ ऑक्टोबर २०२१ रोजी दसऱ्याच्या दिवशी मीना आम्हाला सोडून गेली.

माझ्या आयुष्यातील दोन अत्यंत दुःखद घटना दोन महत्त्वाच्या हिंदू सणांच्या दिवशी घडल्या.

यामागे काही आध्यात्मिक अर्थ आहे का?

मला माहीत नाही.

आणि अशा योगायोगातून काही चमत्कारिक किंवा अलौकिक निष्कर्ष काढण्याची माझी इच्छा नाही.

सण हे आनंदाचे, भक्तीचे आणि उत्सवाचे दिवस असतात.

पण दुःख किंवा मृत्यू हे सणवार पाहून येत नाहीत.

जगासाठी हे दिवस आजही उत्सवाचे आहेत. पण आमच्या कुटुंबासाठी त्या दिवसांशी दोन प्रिय व्यक्तींच्या आठवणी कायमच्या जोडल्या गेल्या आहेत.

माझ्या मते, आपण हे सण आनंदाने साजरे करायला हवेत आणि त्याचवेळी आपल्या प्रिय व्यक्तींच्या आठवणीही प्रेमाने जपायला हव्यात.

कारण त्यांनी आपल्यासोबत घालवलेल्या सुंदर आयुष्याचा सन्मान करण्याचाही तो एक मार्ग आहे.

लग्न म्हणजे फक्त एकत्र राहणे नव्हे, तर एकत्र आयुष्य घडवणे!

मीना आणि माझे लग्न १० मार्च १९८८ रोजी झाले.

आमचा सहजीवनाचा प्रवास ३३ वर्षांहून अधिक काळ चालला.

प्रत्येक पती-पत्नीप्रमाणे आमच्याही आयुष्यात आनंदाचे क्षण होते, अडचणी होत्या, मतभेद होते, जबाबदाऱ्या होत्या आणि असंख्य साधे-सुधे दिवस होते.

पण आज मागे वळून पाहताना जाणवते की, हे साधे-सुधे दिवसच खरे तर सर्वात मौल्यवान असतात.

एकत्र चहा घेणे.

घरातील विषयांवर चर्चा करणे.

मुलांच्या भवितव्याचा विचार करणे.

एकत्र निर्णय घेणे.

कधी एकमेकांशी सहमत होणे, तर कधी मतभेद होणे! 😊

अडचणीच्या काळात एकमेकांना साथ देणे.

आणि हळूहळू एकमेकांचा स्वभाव इतका ओळखणे की, समोरची व्यक्ती काय बोलणार किंवा कशी वागणार हे आधीच समजणे.

१४ ऑक्टोबरच्या संध्याकाळी मीना आणि अभिषेक यांच्यात झालेला संवाद हे त्याचेच एक सुंदर उदाहरण होते.

माझा निर्णय काय असेल, हे तिला आधीच माहीत होते!

अशी समजूत एका दिवसात तयार होत नाही.

त्यासाठी अनेक वर्षांचा सहवास, प्रेम, विश्वास आणि एकमेकांना समजून घेण्याची तयारी लागते.

आमच्या वैवाहिक जीवनातील या सुंदर प्रवासाबद्दल मी माझ्या एका आधीच्या ब्लॉगमध्ये लिहिले आहे.

आमचा विवाह – मैत्रीचा एक सुंदर प्रवास

तसेच मीनाच्या आठवणींविषयीचा माझा आणखी एक ब्लॉग येथे वाचता येईल.

मीनाच्या आठवणी

मीना गेल्यानंतरच्या पाच वर्षांत आयुष्याने मला काय शिकवले?

आज पाच वर्षे झाली.

आयुष्य पुढे चालू आहे.

आणि ते चालू राहायलाच हवे.

कुटुंबाच्या जबाबदाऱ्या आहेत.

मित्रमंडळी आहेत.

रोटरीचे सामाजिक कार्य आहे.

नवनवीन प्रकल्प आहेत.

नवीन गोष्टी शिकण्याची आणि इतरांना शिकवण्याची आवड आहे.

समाजासाठी काहीतरी चांगले करण्याची इच्छा आहे.

आजही मला नवीन गोष्टी शिकायला, लोकांना भेटायला, अनुभव शेअर करायला आणि प्रत्येक दिवस काहीतरी अर्थपूर्ण करण्याचा प्रयत्न करायला आवडते.

पण या सगळ्यात कधीकधी असे क्षण येतात की, एखादा छोटासा आनंद, एखादे यश, एखादी मजेशीर घटना किंवा फक्त एक कप चहा शेअर करण्यासाठी आपली जीवनसाथी सोबत असायला हवी होती, असे वाटते.

आणि तेव्हाच सहवासाचे खरे महत्त्व समजते.

पैसा आपल्याला सुखसोयी देऊ शकतो.

तंत्रज्ञान आपल्याला जगाशी जोडू शकते.

यश आपल्याला समाधान देऊ शकते.

पण आपल्याला मनापासून समजून घेणाऱ्या व्यक्तीचा प्रेमळ सहवास ही एक वेगळीच गोष्ट असते.

माझ्या मते, आपल्या प्रिय व्यक्तीची आठवण जपण्याचा सर्वोत्तम मार्ग म्हणजे केवळ ती व्यक्ती आपल्यात नाही याचे दुःख करत बसणे नव्हे.

तर त्या व्यक्तीसोबत घालवलेल्या सुंदर क्षणांची आठवण ठेवून आनंदाने आणि अर्थपूर्ण आयुष्य जगणे.

मला वाटते, मीनालाही आम्ही आनंदाने जगावे असेच वाटले असते.

माझे साधे जीवनतत्त्वज्ञान – हे सुंदर आयुष्य मनसोक्त जगा! 😊

आज वयाच्या ६५ व्या वर्षी, आयुष्यातील अनेक सुखद आणि दुःखद अनुभव घेतल्यानंतर, माझा एका गोष्टीवर अधिकाधिक विश्वास बसत चालला आहे.

आयुष्य खूप सुंदर आहे, पण ते कायमचे नाही!

मग हे मर्यादित आयुष्य आपण अनावश्यक वाद, अहंकार, मत्सर, गैरसमज आणि कटुता यांत का वाया घालवायचे?

मतभेद होणारच.

प्रत्येक कुटुंबाची स्वतःची एक कहाणी असते.

प्रत्येक नात्यात काही ना काही अडचणी असतात.

पण शक्य असेल तिथे मतभेद मिटवावेत, एकमेकांना माफ करावे आणि पुढे जावे.

ज्या मित्राशी अनेक वर्षे बोलणे झाले नाही, त्याला फोन करा.

आई-वडील आपल्या सोबत आहेत, तोपर्यंत त्यांच्यासोबत वेळ घालवा.

आपल्या जीवनसाथीचे कौतुक करा.

मुलांबरोबर आणि नातवंडांबरोबर आनंदाचे क्षण घालवा.

आरोग्याची काळजी घ्या.

काहीतरी नवीन शिका.

ज्याला मदतीची गरज आहे, त्याला शक्य ती मदत करा.

आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे, आयुष्यातील प्रत्येक छोटासा आनंद भविष्यातील एखाद्या काल्पनिक परिपूर्ण दिवसासाठी पुढे ढकलू नका.

कारण उद्याची खात्री कुणालाच नाही.

आपण किती वर्षे जगणार हे आपल्या हातात नाही.

पण आपण मिळालेले आयुष्य किती आनंदाने, प्रेमाने आणि अर्थपूर्ण पद्धतीने जगायचे, यासाठी प्रयत्न करणे नक्कीच आपल्या हातात आहे!

मीना… पाच वर्षे झाली गं! ❤️

प्रिय मीना,

त्या दसऱ्याच्या सकाळी तू आम्हाला सोडून गेलीस, त्याला आज पाच वर्षे झाली.

आयुष्य पुढे चालले आहे.

पण तुझ्या आठवणी आजही आमच्या आयुष्याचा एक अविभाज्य भाग आहेत.

अभिषेकला तू दिलेले ते आत्मविश्वासपूर्ण उत्तर —

"तू तुझे प्रयत्न करून बघ! पण मला नाही वाटत ते ऐकतील!"

आजही आठवले की तुझा हसरा चेहरा डोळ्यांसमोर उभा राहतो. 😊

आणि माझ्याही चेहऱ्यावर हसू येते.

आपल्या ३३ वर्षांच्या सुंदर सहजीवनासाठी, आपल्या कुटुंबासाठी, तुझ्या प्रेमासाठी आणि एकत्र घालवलेल्या त्या असंख्य छोट्या छोट्या क्षणांसाठी मनापासून धन्यवाद!

त्या वेळी साधे वाटणारे क्षण आज आयुष्यातील अनमोल आठवणी बनले आहेत.

आज तू शरीराने आमच्यात नाहीस.

पण आपल्या आठवणींमध्ये, आपल्या मुलांमध्ये, आपल्या कुटुंबात आणि आपण एकत्र घडवलेल्या आयुष्यात तू कायम आहेस.

तुझ्या पाचव्या पुण्यतिथीनिमित्त तुला प्रेमपूर्वक आठवण आणि मनःपूर्वक आदरांजली! ❤️🙏

शेवटचा एक विचार…

"या जगात येताना आपल्यासोबत जन्मतारीख येते आणि जगाचा निरोप घेतल्यानंतर मृत्यूची तारीख मागे राहते. पण या दोन तारखांच्या मधल्या काळात आपण कसे जगलो, किती प्रेम दिले, किती लोकांना मदत केली आणि किती माणसांच्या आयुष्यात आनंद निर्माण केला, हेच खरे महत्त्वाचे असते!"

म्हणूनच…

हे सुंदर आयुष्य आनंदाने जगा, मनापासून प्रेम करा, नाती जपा आणि शक्य तितक्या लोकांच्या आयुष्यात आनंद निर्माण करा!

कारण आयुष्य सुंदर आहे… आणि ते जगण्यासाठीच आहे! 😊❤️

— संजीव चौधरी
१५ ऑक्टोबर २०२६
पुणे

मीनाच्या पाचव्या पुण्यतिथीनिमित्त प्रेमळ आठवणींना उजाळा… 🙏❤️
Posted by at 2 comments:
Subscribe to: Posts (Atom)