कार्यसिद्धी हनुमान मंदिराचे आशीर्वाद 🙏
आणि कुटुंबीय मित्रांसोबतची सुंदर संध्याकाळ 🤗😊
मला वाटते १३ जून २०२६ हा तसाच एक दिवस होता.
काहीही विशेष नियोजन नव्हते. पण दिवस इतका सुंदर उलगडत गेला की जणू निसर्गाने आधीच त्याची पटकथा लिहून ठेवली होती आणि आपण फक्त आपापल्या भूमिका साकारत होतो.
काही दिवसांपूर्वी आमच्या कुटुंबीय मैत्रीण स्वाती महाजन यांनी सहज विचारले,
"तुम्ही फ्रिस्कोमधील हनुमान मंदिराला भेट दिली आहे का?"
मी म्हणालो,
"अजून नाही, पण या शनिवारी जाण्याचा विचार आहे."
त्यावर त्या लगेच म्हणाल्या,
"मग माझ्या भाचीला नक्की भेटा. ती तिथेच जवळ राहते."
त्यांनी तिचा संपर्क क्रमांक दिला. आमच्यात काही संदेशांची देवाणघेवाण झाली आणि काही मिनिटांतच शनिवारी रात्रीच्या जेवणाचा बेत ठरला.
दरम्यान, माझा मुलगा अभिषेकच्या मित्रांनी शनिवारी दुपारच्या जेवणाचा कार्यक्रम आधीच ठरवला होता.
त्यात भर म्हणजे आमचा नियमित GITians Google Meet रात्री ९ वाजता (भारतीय वेळेनुसार) म्हणजे डॅलस वेळेनुसार सकाळी १०:३० वाजता ठरलेलाच होता.
अशा प्रकारे दिवसाची सुरुवात झाली जुन्या इंजिनिअरिंग मित्रांसोबतच्या आठवणींनी भरलेल्या गप्पांनी.
११:३० वाजता आम्ही अभिषेकच्या मित्रांसोबत दुपारच्या जेवणासाठी गेलो.
या भेटीत मला सर्वात जास्त आनंद झाला तो या नव्या पिढीचे निरीक्षण करताना.
एकीकडे अभिषेकचा एक मित्र मजेत म्हणाला,
"एका फुटबॉलच्या चेंडूमागे एवढे खेळाडू वेड्यासारखे का धावत असतात?" 😄
आणि सगळेच हसून लोटपोट झाले.
पण काही क्षणांतच हाच ग्रुप शेअर मार्केट, ट्रेडिंग, करिअर आणि तंत्रज्ञान याविषयी अतिशय स्पष्ट आणि परिपक्व चर्चा करू लागला.
त्यांच्यातील एक मित्र तर IIM चा टॉपर होता.
त्यांना Gen Z म्हणा किंवा Millennials, पण ही पिढी खरोखरच विलक्षण आहे—आत्मविश्वासाने भरलेली, प्रतिभावान, व्यावहारिक आणि उत्साहाने ओतप्रोत.
त्यांचे विचार ऐकताना आणि त्यांचे जग अनुभवताना खूप आनंद झाला.
आणखी एक गोष्ट मला विशेष जाणवली. ही पिढी आरोग्याबद्दल खूप जागरूक आहे. नियमित जिम, व्यायाम आणि आहारात पुरेशा प्रोटीनचा समावेश हा त्यांच्या जीवनशैलीचा अविभाज्य भाग आहे.
अभिषेक जेव्हा भारतात येतो आणि आपल्या पारंपरिक जेवणाकडे पाहतो, तेव्हा त्याचा पहिला प्रश्न असतो,
"Where is your protein?" 😄
खरंच, ही एक अशी चांगली सवय आहे जी आपण नक्कीच या नव्या पिढीकडून शिकू शकतो.
दुपारच्या जेवणानंतर आम्ही हनुमान मंदिराकडे रवाना झालो.
ऑनलाईन अपॉइंटमेंट आधीच घेतली होती आणि मंदिरातील अनुभव अत्यंत शांत आणि आध्यात्मिक ठरला.
मंदिरातील प्रसन्न वातावरण, हनुमानजींची दिव्य मूर्ती, सुरू असलेले मंत्रोच्चार आणि सर्वत्र दिसणारी शिस्त यामुळे मनात विलक्षण शांतता आणि सकारात्मकता निर्माण झाली.
हनुमानजींचे दर्शन घेऊन आम्ही आमच्या कुटुंबीय मित्रांच्या घरी रात्रीच्या जेवणासाठी गेलो.
स्वाती महाजन यांनी माझी ओळख त्यांच्या भाची विभा महाजन यांच्याशी करून दिली होती.
पण गप्पांच्या ओघात आणि माझ्या ब्लॉगमुळे त्यांना समजले की त्यांचे पती नितीन महाजन हे माझ्या वडिलांच्या नात्यातील नातेवाईक आहेत!
आणि मग आठवणींचा धागा आणखी मागे गेला.
माझे वडील इंटर सायन्सचे शिक्षण घेत असताना, साधारण १९५५ च्या सुमारास जळगावजवळील आसोदा येथील त्यांच्या वाड्यात काही दिवस राहिले होते. त्यानंतर त्यांना पुण्यातील बी. जे. मेडिकल कॉलेजमध्ये एमबीबीएससाठी प्रवेश मिळाला.
ऑनलाईन अपॉइंटमेंट आधीच घेतली होती आणि मंदिरातील अनुभव अत्यंत शांत आणि आध्यात्मिक ठरला.
मंदिरातील प्रसन्न वातावरण, हनुमानजींची दिव्य मूर्ती, सुरू असलेले मंत्रोच्चार आणि सर्वत्र दिसणारी शिस्त यामुळे मनात विलक्षण शांतता आणि सकारात्मकता निर्माण झाली.
स्वाती महाजन यांनी माझी ओळख त्यांच्या भाची विभा महाजन यांच्याशी करून दिली होती.
पण गप्पांच्या ओघात आणि माझ्या ब्लॉगमुळे त्यांना समजले की त्यांचे पती नितीन महाजन हे माझ्या वडिलांच्या नात्यातील नातेवाईक आहेत!
आणि मग आठवणींचा धागा आणखी मागे गेला.
माझे वडील इंटर सायन्सचे शिक्षण घेत असताना, साधारण १९५५ च्या सुमारास जळगावजवळील आसोदा येथील त्यांच्या वाड्यात काही दिवस राहिले होते. त्यानंतर त्यांना पुण्यातील बी. जे. मेडिकल कॉलेजमध्ये एमबीबीएससाठी प्रवेश मिळाला.
काय अप्रतिम योगायोग!
सत्तर वर्षांहून अधिक काळ लोटल्यानंतर पुढची पिढी हजारो मैल दूर डॅलसमध्ये भेटते आणि पुन्हा त्याच कौटुंबिक नात्याचा धागा सापडतो.
त्या क्षणी माझ्या तोंडून सहजच शब्द बाहेर पडले—
आयुष्य पुन्हा पुन्हा आपल्याला सांगत राहते की हे जग खरोखरच खूप छोटे आहे.
काही माणसे आपल्या आयुष्यात अगदी अनपेक्षितपणे येतात.
नाती पिढ्यानपिढ्या प्रवास करत राहतात.
आणि कधी कधी, एक साधासुधा शनिवारही आपल्या जीवनप्रवासातील एक सुंदर मैलाचा दगड बनून जातो.
कार्यसिद्धी हनुमान मंदिरात मी मनापासून एक संकल्प केला आणि त्यासाठी हनुमानजींचे आशीर्वादही मागितले.
तो संकल्प काय होता?
ते कधीतरी अशाच एखाद्या ब्लॉगपोस्टमध्ये नक्की सांगेन.
तोपर्यंत ते एक सुंदर गुपित माझ्या आणि हनुमानजींच्या मनातच राहू दे! 😊🙏
सत्तर वर्षांहून अधिक काळ लोटल्यानंतर पुढची पिढी हजारो मैल दूर डॅलसमध्ये भेटते आणि पुन्हा त्याच कौटुंबिक नात्याचा धागा सापडतो.
त्या क्षणी माझ्या तोंडून सहजच शब्द बाहेर पडले—
"दुनिया गोल है!" 🌍😊
आयुष्य पुन्हा पुन्हा आपल्याला सांगत राहते की हे जग खरोखरच खूप छोटे आहे.
काही माणसे आपल्या आयुष्यात अगदी अनपेक्षितपणे येतात.
नाती पिढ्यानपिढ्या प्रवास करत राहतात.
आणि कधी कधी, एक साधासुधा शनिवारही आपल्या जीवनप्रवासातील एक सुंदर मैलाचा दगड बनून जातो.
कार्यसिद्धी हनुमान मंदिरात मी मनापासून एक संकल्प केला आणि त्यासाठी हनुमानजींचे आशीर्वादही मागितले.
तो संकल्प काय होता?
ते कधीतरी अशाच एखाद्या ब्लॉगपोस्टमध्ये नक्की सांगेन.
तोपर्यंत ते एक सुंदर गुपित माझ्या आणि हनुमानजींच्या मनातच राहू दे! 😊🙏
No comments:
Post a Comment